മതപരിത്യാഗം (റിദ്ദ)

കപടവിശ്വാസികളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു ഭാഗത്തിന്റെ (4:88–91) ഭാഗമാണിത് — പേരിന് ഇസ്‌ലാം സ്വീകരിച്ചെങ്കിലും മദീനയിലേക്ക് പോകാൻ കൂട്ടാക്കാത്തവർ. "അവർ പിന്തിരിഞ്ഞാൽ" എന്ന ഭാഗം അവരെ കണ്ടെത്തുന്നിടത്തുവെച്ച് കൊല്ലാൻ പറയുന്നു — സംസാരമില്ല, കാത്തിരിപ്പില്ല, പശ്ചാത്തപിക്കാൻ അവസരവുമില്ല. മുസ്‌ലിം സമൂഹം വിട്ടുപോകുന്ന ആരെയും മതപരിത്യാഗിയായി കണക്കാക്കി പഴയകാല നിയമജ്ഞർ ഈ വചനം വിശാലമായി ഉപയോഗിച്ചു.

അത്തരം ഒരാളെയും "മിത്രമോ സഹായിയോ" ആയി സ്വീകരിക്കരുതെന്നും വചനം പറയുന്നു — അതായത് ജീവനോടെ ബാക്കിയായവരോട് പോലും സൗഹൃദം പാടില്ല. ഈ പൂർണ്ണ സാമൂഹിക ബഹിഷ്കരണം പഴയകാല നിയമത്തിലും കാണാം: മതപരിത്യാഗിക്ക് അനന്തരാവകാശം, വിവാഹം, സ്വത്ത് — എല്ലാ അവകാശങ്ങളും നഷ്ടപ്പെടുന്നു.

റിദ്ദ (മതപരിത്യാഗം) എന്നതിന്റെ ധാതുവായ യർതദ്ദ എന്ന അറബി ക്രിയ ഈ വചനം ഉപയോഗിക്കുന്നു — ഈ വാക്ക് നേരിട്ട് ഉപയോഗിക്കുന്ന ഏക ഖുർആൻ വചനമാണിത്. ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടത്: ഇത് ഭൂമിയിലെ ഒരു ശിക്ഷയും പറയുന്നില്ല. മതപരിത്യാഗികൾക്ക് പകരം അല്ലാഹു മെച്ചപ്പെട്ട വിശ്വാസികളെ കൊണ്ടുവരും എന്ന് മാത്രം. വധശിക്ഷയ്ക്ക് ഖുർആനിക അടിസ്ഥാനമില്ലെന്ന് വാദിക്കുന്ന മുസ്‌ലിം പരിഷ്കർത്താക്കൾ ഈ ശിക്ഷയുടെ അഭാവം ചൂണ്ടിക്കാട്ടാറുണ്ട്.

എന്നാൽ പകരം വരുന്ന വിശ്വാസികളെ "അവിശ്വാസികളോട് കർക്കശരായവർ" എന്നും "ആരുടെയും ആക്ഷേപം ഭയക്കാതെ അല്ലാഹുവിന്റെ മാർഗ്ഗത്തിൽ പോരാടുന്നവർ" എന്നും വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. മടിയില്ലാതെ വിധികൾ നടപ്പാക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ് ഇതെന്ന് പഴയകാല വ്യാഖ്യാതാക്കൾ കരുതി — മതപരിത്യാഗ ശിക്ഷ ഉൾപ്പെടെ. സാമൂഹിക സമ്മർദ്ദമുണ്ടെങ്കിലും നിശ്ചിത ശിക്ഷ നടപ്പാക്കാനുള്ള സന്നദ്ധതയാണ് "ആക്ഷേപം ഭയക്കാതെ" എന്നതിന്റെ അർത്ഥമെന്ന് ഇബ്നു കസീർ എഴുതി.

അലി ബ്നു അബീ ത്വാലിബ് മതപരിത്യാഗികളെ ജീവനോടെ ചുട്ടുകൊന്നു എന്ന് ഈ ഹദീസ് പറയുന്നു. ഇബ്നു അബ്ബാസ് രീതിയെ വിമർശിച്ചു — തീ ദൈവത്തിന്റെ ശിക്ഷയ്ക്ക് മാത്രമുള്ളതാണ് — എന്നാൽ കൊല്ലണം എന്ന അടിസ്ഥാന കാര്യം അദ്ദേഹം ശരിവെച്ചു, പ്രവാചകന്റെ കൽപ്പന ഉദ്ധരിച്ചുകൊണ്ട്. അറബിയിലെ മൻ ബദ്ദല ദീനഹു ഫഖ്തുലൂഹു എന്നതിന്റെ നേരർത്ഥം "മതം മാറുന്നവനെ കൊല്ലുക" എന്നാണ്. മതപരിത്യാഗത്തിന് വധശിക്ഷ പറയുന്ന ഏറ്റവും നേരിട്ടുള്ള പ്രവാചകവചനമാണിത്.

ഏറ്റവും ആദരിക്കപ്പെടുന്ന അനുചരന്മാരിലും ഖുർആൻ വ്യാഖ്യാതാക്കളിലും ഒരാളായ ഇബ്നു അബ്ബാസ് ഇത് മടിയില്ലാതെ ശരിവെച്ചു. ഹദീസ് ഏറ്റവും ആധികാരിക ഗ്രന്ഥത്തിലുമാണ്. നാല് സുന്നി സരണികളും വധശിക്ഷയ്ക്കുള്ള പ്രധാന ആധാരമായി ഇത് ഉദ്ധരിക്കുന്നു.

അതേ സംഭവത്തിന്റെ മറ്റൊരു നിവേദനമാണിത്. ബുഖാരി ഇത് മതപരിത്യാഗികൾക്കായുള്ള പ്രത്യേക ഗ്രന്ഥത്തിൽ (കിതാബു ഇസ്തിതാബത്തിൽ മുർതദ്ദീൻ) ചേർത്തു. ജിഹാദ് ഗ്രന്ഥത്തിലും മതപരിത്യാഗ ഗ്രന്ഥത്തിലും ഇത് ഉള്ളത് രണ്ട് വിഷയങ്ങൾക്കും ഇതിന്റെ പ്രാധാന്യം കാണിക്കുന്നു. "സനാദിഖ" എന്നത് പാഷണ്ഡികളെയോ രഹസ്യ അവിശ്വാസികളെയോ കുറിക്കുന്നു — മതപരിത്യാഗികളെക്കാൾ വിശാലമായ ഒരു കൂട്ടം. അതേ വിധി അവർക്കും ബാധകമെന്ന് ഇബ്നു അബ്ബാസ് പറയുന്നു: അവരെ കൊല്ലുക.

ഈ ഹദീസ് രണ്ട് കാരണങ്ങളാൽ ശ്രദ്ധേയമാണ്. ഒന്ന്: "ഏറ്റവും നല്ല വാക്കുകൾ പറയുന്ന" എന്നാൽ വിശ്വാസം "തൊണ്ടയ്ക്കപ്പുറം പോകാത്ത" ആളുകളെക്കുറിച്ചാണ് — പുറമേ മുസ്‌ലിമായി കാണപ്പെടുന്നെങ്കിലും ആത്മാർത്ഥതയില്ലാത്തവർ. അതായത് കൊല്ലാനുള്ള കൽപ്പന വരുന്നത് പ്രഖ്യാപിത മതപരിത്യാഗത്തിനല്ല, ആത്മാർത്ഥതയില്ലെന്ന സംശയത്തിനാണ് — തെറ്റെന്ന് തെളിയിക്കാനാവാത്ത ഒരു മാനദണ്ഡം.

രണ്ട്: കൊല്ലുന്നതിന് ഒരു പ്രതിഫലവും ഈ ഹദീസ് വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു — "അവരെ കൊല്ലുന്നവന് ഉയിർത്തെഴുന്നേൽപ്പ് നാളിൽ പ്രതിഫലമുണ്ട്." അതായത് ഈ കൊല ഖേദകരമായ ഒരു അനിവാര്യതയല്ല, പുണ്യകർമ്മമാണ്. ബുഖാരി ഇത് ഖവാരിജ്, മുൽഹിദൂൻ (പാഷണ്ഡികൾ/നാസ്തികർ) എന്നിവയ്ക്ക് കീഴിൽ ചേർത്തു — ഔപചാരിക മതപരിത്യാഗത്തിനപ്പുറം ഇത് വിശാലമായി മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു എന്ന് ഇത് കാണിക്കുന്നു.

ഒരു പ്രത്യേക വധശിക്ഷയാണിത്: ഒരാൾ ജൂതമതത്തിൽ നിന്ന് ഇസ്‌ലാമിലേക്ക് വന്നു, പിന്നെ തിരിച്ചുപോയി. രണ്ട് പ്രമുഖ അനുചരന്മാർ അവിടെയുണ്ട് — യമനിലെ ഗവർണർ അബൂ മൂസ അൽ-അശ്അരിയും മുആദ് ബ്നു ജബലും. തെളിവോ അപ്പീലോ ഉള്ള ഒരു കോടതി നടപടിയല്ല ഇത്. "ഇത് അല്ലാഹുവിന്റെയും അവന്റെ ദൂതന്റെയും വിധിയാണ്" എന്ന് മുആദ് മൂന്ന് തവണ പറയുന്നു, ആ മനുഷ്യൻ കൊല്ലപ്പെടുന്നു.

ഇവിടെ ഇല്ലാത്തത് എന്തെന്ന് ശ്രദ്ധിക്കുക: വിചാരണയില്ല, ഔപചാരിക കുറ്റാരോപണമില്ല, പ്രതിരോധമില്ല, അബൂ മൂസയുടെ വാക്കിനപ്പുറം സ്ഥിരീകരണമില്ല, വീണ്ടും ഇസ്‌ലാമിലേക്ക് വരാൻ അവസരവുമില്ല. വധവിധി അത്രയും വ്യക്തമാണെന്ന നിലയിൽ, അത് നടക്കുന്നതുവരെ ഇരിക്കാൻ മുആദ് കൂട്ടാക്കുന്നില്ല.

അതേ യമൻ സംഭവം മറ്റൊരു നിവേദക പരമ്പരയിലൂടെ. വധത്തിന് മുമ്പ് ഇരുപത് ദിവസം ഇസ്‌ലാമിലേക്ക് മടങ്ങാൻ അബൂ മൂസ അവസരം നൽകി എന്ന് ഈ പതിപ്പ് കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്നു — ഇസ്തിതാബ (പശ്ചാത്താപം തേടൽ). ഇതിൽ നിന്ന് പഴയകാല നിയമജ്ഞർ ഒരു നിയമം ഉണ്ടാക്കി: വധത്തിന് മുമ്പ് പശ്ചാത്തപിക്കാൻ സമയം നൽകണം; കൂട്ടാക്കിയില്ലെങ്കിൽ ഉടനെ വധിക്കണം.

"അയാൾ കൂട്ടാക്കിയില്ല, അതിനാൽ തല വെട്ടി" — മടിയോ ഖേദമോ ഇല്ലാതെ, ഒരു സാധാരണ കാര്യം പോലെയാണ് ഫലം പറയുന്നത്. വധശിക്ഷയിൽ തർക്കമില്ല; മതപരിത്യാഗി പിന്മാറുമോ എന്നത് മാത്രമായിരുന്നു ചോദ്യം. ഈ നിവേദനം നിർദ്ദിഷ്ട ശിക്ഷകളുടെ ഗ്രന്ഥത്തിലാണ് (കിതാബുൽ ഹുദൂദ്) — അതായത് ഇത് ഒരു ഹദ്ദ്, ദൈവം നിശ്ചയിച്ച നിർബന്ധ ശിക്ഷയാണ്.

നിർബന്ധ സംഘടിത നമസ്കാരത്തിന് വരാത്ത മുസ്‌ലിം പുരുഷന്മാരുടെ വീടുകൾ ചുട്ടെരിക്കാൻ താൻ ഗൗരവമായി ആലോചിച്ചിരുന്നു എന്ന് മുഹമ്മദ് പറയുന്നത് ഈ ഹദീസ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. ഇവർ മതപരിത്യാഗികളല്ല — പള്ളിയിൽ വരാൻ കഴിയാതിരുന്ന മുസ്‌ലിംകൾ മാത്രം.

ഇത് വലിയ ചിത്രം വ്യക്തമാക്കുന്നു: നമസ്കാരത്തിന് വരാത്തതിന് വിശ്വാസികളെ ജീവനോടെ ചുട്ടെരിക്കാൻ പ്രവാചകൻ ആലോചിച്ചെങ്കിൽ, വിശ്വാസം പൂർണ്ണമായി വിടുന്നവർക്ക് കടുത്ത ശിക്ഷ വരുന്നത് അതേ രീതിയുടെ തുടർച്ചയാണ്. മതപരിത്യാഗ വധശിക്ഷ ഒരു "യഥാർത്ഥ" ഇസ്‌ലാമിക വിധിയല്ലെന്ന് പറയുന്നവർ അതേ ഗ്രന്ഥത്തിലുള്ള ഈ ഹദീസും വിശദീകരിക്കേണ്ടതുണ്ട് — ഒരു നമസ്കാരം നഷ്ടപ്പെട്ടതിന് വീട് ചുട്ടെരിക്കുമെന്ന ഭീഷണി.

ഇംഗ്ലീഷിൽ ഏറ്റവും വ്യാപകമായി ഉപയോഗിക്കുന്ന ശാഫിഈ നിയമഗ്രന്ഥമാണ് റിലയൻസ് ഓഫ് ദി ട്രാവലർ. പ്രധാന കാര്യങ്ങൾ: (എ) മതപരിത്യാഗം അവിശ്വാസത്തിന്റെ ഏറ്റവും മോശം രൂപമാണ്; (ബി) പ്രായപൂർത്തിയായ സുബോധമുള്ള മതപരിത്യാഗി കൊല്ലപ്പെടാൻ അർഹനാണ്; (സി) ഭരണകൂടം പശ്ചാത്തപിക്കാൻ ഒരവസരം നൽകണം, പിന്നെ വധിക്കണം; (ഡി) മതപരിത്യാഗിയെ കൊല്ലുന്നതിന് നിയമപരമായ ബാധ്യതയില്ല — രക്തപ്പണമില്ല, പ്രായശ്ചിത്തമില്ല — കാരണം ആ കൊല നീതിയാണ് (വിഭാഗം o8.4).

അൽ-അസ്ഹറിന്റെ സാക്ഷ്യപത്രം അർത്ഥമാക്കുന്നത്, ലോകത്തിലെ പ്രമുഖ സുന്നി സ്ഥാപനം ഇത് തീവ്രവാദ ന്യൂനപക്ഷ നിലപാടല്ല, യാഥാസ്ഥിതിക നിയമമാണെന്ന് അംഗീകരിച്ചു എന്നാണ്. പുരുഷ മതപരിത്യാഗി കൊല്ലപ്പെടണമെന്ന് നാല് സുന്നി സരണികളും യോജിക്കുന്നു. സ്ത്രീ മതപരിത്യാഗികളെ കൊല്ലണോ തടവിലിടണോ, പശ്ചാത്താപത്തിന് എത്ര സമയം — ഇത്തരം നടപടിക്രമങ്ങളിൽ മാത്രമാണ് വ്യത്യാസം. ഇന്നും പല മുസ്‌ലിം ഭൂരിപക്ഷ രാജ്യങ്ങളിൽ ഈ വിധി നിലവിലുണ്ട്.

o8.7 വിഭാഗം മതപരിത്യാഗമായി കണക്കാക്കുന്ന ഇരുപതിലധികം കാര്യങ്ങൾ എണ്ണിപ്പറയുന്നു: അല്ലാഹുവിനെയോ പ്രവാചകനെയോ നിന്ദിക്കുക, ഇസ്‌ലാമിന്റെ ഏതെങ്കിലും സ്തംഭം നിഷേധിക്കുക, "അല്ലാഹുവിന്റെ നാമം, കൽപ്പന, വിലക്ക്, വാഗ്ദാനം അല്ലെങ്കിൽ ഭീഷണി എന്നിവയെക്കുറിച്ച് പരിഹാസത്തോടെ സംസാരിക്കുക" എന്നിവ ഉൾപ്പെടെ. അതായത് ഈ ചട്ടക്കൂടിൽ ഇസ്‌ലാമിക ബാധ്യതകളെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു പരിഹാസോക്തി പോലും വധശിക്ഷയ്ക്ക് കാരണമാകാം.