വൈരുധ്യങ്ങൾ

പ്രവാചകന്റെ വീട്ടിലെ ഏറ്റവും അടുത്ത സാക്ഷിയായ ആയിശ നിവേദനം ചെയ്ത ഈ ഹദീസ്, ഹിജാബ് വചനം (ഖുർആൻ 33:53) എങ്ങനെ വന്നു എന്ന് കാണിക്കുന്നു. ഭാര്യമാരെ മറയ്ക്കാൻ ഉമർ പലതവണ മുഹമ്മദിനോട് ആവശ്യപ്പെട്ടിരുന്നു; മുഹമ്മദ് സമ്മതിച്ചില്ല. അതിനാൽ പ്രവാചകന്റെ ഭാര്യമാർ മലമൂത്ര വിസർജ്ജനത്തിന് പോകുന്ന സ്ഥലത്തിനടുത്ത് ഉമർ രാത്രിയിൽ കാത്തുനിന്നു; സൗദയെ തിരിച്ചറിഞ്ഞപ്പോൾ അവരുടെ പേര് ഉറക്കെ വിളിച്ചു. അയാളുടെ ഉദ്ദേശം ഹദീസ് വ്യക്തമായി പറയുന്നു: ഹിർസൻ അലാ അൻ യുൻസല അൽ-ഹിജാബ് — "ഹിജാബ് അവതരിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ."

പ്രശ്നം വ്യക്തമാണ്: "വെളിപാടിന്റെ സന്ദർഭം" ഉണ്ടാക്കിയെടുത്തതാണ്. പ്രവാചകൻ തന്നെ ഇറക്കാൻ കൂട്ടാക്കാത്ത ഒരു ദൈവിക വിധി വരുത്താൻ ഉമർ മനഃപൂർവ്വം ഒരു സാഹചര്യം ഒരുക്കി. മാന്യതയെക്കുറിച്ചുള്ള ദൈവത്തിന്റെ എന്നത്തേക്കുമുള്ള നിർദ്ദേശമായി ഇസ്‌ലാമിക പാരമ്പര്യം അവതരിപ്പിക്കുന്നത്, പ്രവാചകന്റെ വിസമ്മതം മറികടന്ന ഒരു അനുചരന്റെ രാഷ്ട്രീയ നീക്കമായി തുടങ്ങിയതാണ്.

ഉമർ തന്നെ ഈ കഥ പറയുന്നത് വാഫഖ്തു അല്ലാഹ ഫീ ഥലാഥ് ("മൂന്ന് കാര്യങ്ങളിൽ ഞാൻ അല്ലാഹുവിനോട് യോജിച്ചു") എന്ന വാക്ക് ഉപയോഗിച്ചാണ് — മറ്റൊരു പാഠത്തിൽ "എന്റെ രക്ഷിതാവ് എന്നോട് യോജിച്ചു" എന്നും. രണ്ടായാലും വാക്ക് ശ്രദ്ധേയമാണ്: വെളിപാട് ഉമറിന്റെ അഭിപ്രായത്തിന് പിന്നാലെ വരുന്നു, തിരിച്ചല്ല. ഹിജാബ് ഉമറിന്റെ നിർദ്ദേശമായിരുന്നു, പിന്നെ ദൈവം അതിനൊരു വചനം അവതരിപ്പിച്ചു. പ്രവാചകന്റെ ഭാര്യമാരെ മാറ്റുമെന്ന ഭീഷണി ഉമറിന്റെതായിരുന്നു, പിന്നെ ദൈവം ഖുർആൻ 66:5-ൽ അതേ കാര്യം പറഞ്ഞു.

ഇത് കൂടുതൽ പ്രശ്നമാകുന്നത്, ക്ഷണമില്ലാതെ പ്രവാചകന്റെ വീട്ടിൽ കയറി അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാര്യമാരെ ദൈവം കൈവിടുമെന്ന് ഉമർ നേരിട്ട് ഭീഷണിപ്പെടുത്തി എന്നതുകൊണ്ടാണ്. ഒരു ഭാര്യ അയാളെ നേരിട്ട് ചോദ്യം ചെയ്തു: "അല്ലാഹുവിന്റെ ദൂതന് സ്വന്തം ഭാര്യമാരെ ഉപദേശിക്കാൻ ഒന്നുമില്ലേ, നീ അവരെ ഉപദേശിക്കാൻ വരാൻ?" എന്നിട്ടും ഖുർആൻ 66:5 അവതരിച്ചു — ഉമറിന്റെ വാക്കുകൾ ഏതാണ്ട് അതേപടി ആവർത്തിച്ച്.

മുകളിലെ ഹദീസിനോട് ചേർത്ത് വായിക്കുമ്പോൾ, ഖുർആനിക നിയമനിർമ്മാണം ദൈവം സ്വയം നൽകിയ, കാലാതീതമായ മാർഗ്ഗദർശനമായിട്ടല്ല, ഒരു അനുചരന്റെ നിരന്തര സമ്മർദ്ദത്തിൽ വന്ന വിധികളായി തോന്നുന്നു — പ്രവാചകന്റെ വിസമ്മതം മറികടന്ന്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ വീട്ടിൽ കയറി, ഉമറിന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ അതേപടി പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന "ദൈവിക" വചനങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കിയ സമ്മർദ്ദം.

പ്രവാചകന്റെ വീട്ടിൽ പോകുമ്പോൾ പാലിക്കേണ്ട കൃത്യമായ നിയമങ്ങൾ ഈ വചനം വെക്കുന്നു: ഭക്ഷണത്തിന് നേരത്തെ ചെല്ലരുത്, കഴിച്ചാൽ ഉടനെ പോകണം, സംസാരിച്ചിരിക്കാൻ തങ്ങരുത്, ഭാര്യമാരോട് സംസാരിക്കുന്നത് ഒരു മറയ്ക്ക് പിന്നിൽ നിന്നാകണം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണശേഷം വിധവകളെ വിവാഹം കഴിക്കരുത്. കാരണം വചനം തന്നെ പറയുന്നു: "ഈ പെരുമാറ്റം പ്രവാചകനെ ശരിക്കും വിഷമിപ്പിക്കുന്നു, എന്നാൽ പോകാൻ പറയാൻ അദ്ദേഹത്തിന് ലജ്ജയുണ്ട്" — ആ വീട്ടിലെ ഒരു അസ്വസ്ഥത തീർക്കാൻ ദൈവം തന്നെ ഇടപെടേണ്ടിവന്നു.

മതപരമായ പ്രശ്നം ഇതാണ്: ഖുർആൻ ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെടാത്ത, കാലാതീതമായ, എല്ലാവർക്കുമുള്ള വചനമാണെന്ന് ഇസ്‌ലാമിക വിശ്വാസം പറയുന്നു. എന്നാൽ ഈ വചനം അതുപോലെ തന്നെ വായിക്കാം: മുഹമ്മദിന്റെ വീട്ടിലെ ഒരു പ്രത്യേക അസൗകര്യത്തിനുള്ള പരിഹാരം. ഭക്ഷണത്തിന് എപ്പോൾ ചെല്ലണം, എത്ര നേരം തങ്ങണം എന്നത് കാലാതീതമായ ധാർമ്മിക തത്വങ്ങളല്ല, ആ വീട്ടിലെ നിയമങ്ങളാണ്. ഖുർആൻ കാലാതീതവും എല്ലാവർക്കുമുള്ളതുമാണെന്ന അവകാശവാദത്തോട് ഇത് ചേരുന്നില്ല.

കൂടാതെ മുഹമ്മദിന്റെ വിധവകളെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നത് ഈ വചനം എന്നേക്കും വിലക്കുന്നു — ഖുർആനിൽ മറ്റൊരു വ്യക്തിക്കും ഇത്തരമൊരു നിയമമില്ല. വെളിപാട് എത്രത്തോളം വ്യക്തിപരവും സാഹചര്യപരവുമാണെന്ന് ഇത് കാണിക്കുന്നു.

വിശ്വാസികൾക്കും ജൂതർക്കും ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കും സാബിയരിനും ഒരുപോലെ രക്ഷ ഈ വചനം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്നു — ദൈവത്തിലും അന്ത്യനാളിലും വിശ്വസിക്കുക, നല്ലത് ചെയ്യുക എന്ന ലളിതമായ വ്യവസ്ഥയിൽ. മുഹമ്മദിനെ പിന്തുടരണമെന്നോ ഇസ്‌ലാം സ്വീകരിക്കണമെന്നോ ഇവിടെ പറയുന്നില്ല.

താഴെയുള്ള 9:30-നോട് ചേർത്ത് വായിച്ചാൽ, ദൈവത്തിന്റെ മുന്നിൽ ജൂതരുടെയും ക്രിസ്ത്യാനികളുടെയും അന്തിമ നിലയെക്കുറിച്ച് നേരിട്ടുള്ള ഒരു വൈരുധ്യം വരുന്നു. ഈ രണ്ട് വചനങ്ങളിൽ ഒന്ന് തെറ്റായിരിക്കണം, അല്ലെങ്കിൽ ഖുർആൻ സ്വയം വിരുദ്ധമാകുന്നു.

ഏറ്റവും ഒടുവിൽ അവതരിച്ച സൂറത്തുകളിൽ ഒന്നായ സൂറത്തുത്തൗബയിലെ (പാരമ്പര്യമായി ക്രി.വ. 631) ഈ വചനം ജൂതരെയും ക്രിസ്ത്യാനികളെയും കടുത്ത വാക്കുകളിൽ ശപിക്കുന്നു. ഖാതലഹുമു അല്ലാഹ് എന്ന അറബിയുടെ നേരർത്ഥം "അല്ലാഹു അവരെ നശിപ്പിക്കട്ടെ" എന്നാണ് — ഒരു ശാപം, മൃദുവായ ശാസനയല്ല.

ദൈവത്തിൽ വിശ്വസിച്ച് നല്ലത് ചെയ്യുന്ന ജൂതർക്കും ക്രിസ്ത്യാനികൾക്കും ഭയവും ദുഃഖവുമില്ലാത്ത പ്രതിഫലം വാഗ്ദാനം ചെയ്യുന്ന മുകളിലെ 2:62-ന് ഇത് നേരെ എതിരാണ്. ഇസ്‌ലാമിക പണ്ഡിതർ ഈ ഏറ്റുമുട്ടൽ പരിഹരിക്കുന്നത് നസ്ഖ് (നിരാകരണം) സിദ്ധാന്തം കൊണ്ടാണ്: പിന്നീട് വന്ന വചനങ്ങൾ മുമ്പുള്ളവയെ റദ്ദാക്കുന്നു. എന്നാൽ ഇത് സമ്മതിക്കുന്നത് പാഠത്തിൽ സ്വയം വൈരുധ്യങ്ങളുണ്ട് എന്നും അവ പരിഹരിക്കാൻ ഖുർആനിന് പുറത്തുള്ള ഒരു വ്യവസ്ഥ വേണം എന്നുമാണ്.

ഒരു വസ്തുതാ പ്രശ്നവുമുണ്ട്: "എസ്റ ദൈവപുത്രനാണ്" എന്ന് ജൂതർ പൊതുവെ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു എന്ന അവകാശവാദത്തിന് ഏതെങ്കിലും കാലത്തെ ഒരു ജൂത ഗ്രന്ഥത്തിലും വേദത്തിലും ചരിത്രരേഖയിലും തെളിവില്ല.

ഈ വചനം — 2:47, 44:32, 45:16 എന്നിവയോടൊപ്പം — ദൈവം ഇസ്രായേൽ മക്കളെ തിരഞ്ഞെടുത്ത്, മറ്റെല്ലാ ജനങ്ങൾക്കും മേലെ ആദരിച്ചു എന്ന് പറയുന്നു. ഇത് ഒരു ചരിത്ര വസ്തുതയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

എന്നാൽ അതേ ഗ്രന്ഥത്തിൽ ജൂതരെ ഏറ്റവും കടുത്ത വാക്കുകളിൽ ശപിക്കുന്ന ഭാഗങ്ങളുണ്ട് (മുകളിലെ 9:30), അവർ ശപിക്കപ്പെട്ടവരാണെന്ന് പറയുന്നു (2:88), വിശ്വാസികളുടെ ശത്രുക്കളായി മുദ്രകുത്തുന്നു. ഇസ്രായേലിന് ദൈവത്തിന്റെ പ്രത്യേക പ്രീതി ഉണ്ടെന്ന് പ്രഖ്യാപിക്കുന്ന അതേ ഗ്രന്ഥത്തിൽ, ഏതൊരു മതഗ്രന്ഥത്തിലുമുള്ളതിൽ ഏറ്റവും ശത്രുതാപരമായ ഭാഷയും അവരെക്കുറിച്ചുണ്ട്.

3:110-മായി ഒരു ഏറ്റുമുട്ടലുമുണ്ട്; മുഹമ്മദിന്റെ സമൂഹത്തെ "മനുഷ്യർക്കായി ഉണ്ടാക്കിയ ഏറ്റവും നല്ല സമുദായം" എന്ന് അത് വിളിക്കുന്നു — അതായത് ഇസ്രായേലിന്റെ മുൻഗണന റദ്ദാകുന്നു.

മുഹമ്മദിന്റെ കാലത്ത് ജൂതരുടെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന തൗറാത്തിൽ ഹുക്മ് അല്ലാഹ് — ദൈവത്തിന്റെ വിധി — ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഖുർആൻ വ്യക്തമായി പറയുന്നു. സ്വന്തം വേദം പിന്തുടരാതെ മുഹമ്മദിന്റെ വിധി തേടുന്ന ജൂതരെ വചനം ശാസിക്കുന്നു: ദൈവത്തിന്റെ വിധി തൗറാത്തിൽ അവർക്ക് ഇപ്പോൾ തന്നെയുണ്ട്. അതായത് തൗറാത്ത് കേടുകൂടാതെ ആധികാരികമായി നിലനിന്നിരുന്നു എന്ന് ഇത് അനുമാനിക്കുന്നു.

"അവൻ മുമ്പ് അവതരിപ്പിച്ച വേദങ്ങളിൽ" — തൗറാത്തിലും സുവിശേഷത്തിലും — വിശ്വസിക്കാൻ ഈ വചനം മുസ്‌ലിംകളോട് കൽപ്പിക്കുന്നു. അവയെ നിഷേധിക്കുന്നത് അല്ലാഹുവിനെയും അവന്റെ മാലാഖമാരെയും ദൂതരെയും നിഷേധിക്കുന്നതിന് തുല്യമാണെന്നും "വളരെ വഴിതെറ്റിപ്പോകലാണ്" എന്നും പറയുന്നു.

ബൈബിൾ മാറ്റിയെഴുതി എന്ന പതിവ് വാദവുമായി ഇത് ചേരുന്നില്ല. മാറ്റിയെഴുതിയെങ്കിൽ, ഒരു വ്യവസ്ഥയുമില്ലാതെ അതിൽ വിശ്വസിക്കാൻ എന്തിന് കൽപ്പിക്കുന്നു? മാറ്റിയെഴുതിയിട്ടില്ലെങ്കിൽ, ഖുർആനിൽ നിന്ന് വളരെ വ്യത്യസ്തമായ അതിന്റെ ഉള്ളടക്കം ആധികാരികമായി എടുക്കണം. ഏത് വഴിക്കും ഒരു പ്രശ്നമുണ്ട്.

വേദക്കാരിൽ ചിലർ "നാവുകൊണ്ട്" (യൽവൂന അൽസിനത്തഹും) വേദം വളച്ചൊടിക്കുന്നു എന്ന് ഈ വചനം ആരോപിക്കുന്നു — വാക്കിലുള്ള തെറ്റായ അവതരണം, ഗ്രന്ഥം തിരുത്തിയെഴുതലല്ല. ശരിക്കും "വേദത്തിൽ നിന്നുള്ളത്" (മിനൽ കിതാബ്) എന്നതും വേദത്തിൽ നിന്നാണെന്ന് കള്ളം പറയുന്നതും തമ്മിൽ വചനം വേർതിരിക്കുന്നു.

താഴെയുള്ള 4:46-നോട് ചേർത്ത് വായിച്ചാൽ, ഖുർആന്റെ യഥാർത്ഥ ആരോപണം വാക്കിലുള്ള കൈകടത്തലും തിരഞ്ഞെടുത്ത വ്യാഖ്യാനവുമാണ്, ഗ്രന്ഥം മൊത്തത്തിൽ മാറ്റിയെഴുതലല്ല. തൗറാത്തും സുവിശേഷവും ഭൗതികമായി തിരുത്തി എന്ന വാദത്തിന് ഇത് ബലം കുറയ്ക്കുന്നു.

ചില ജൂതർ "വാക്കുകൾ" അവയുടെ ശരിയായ സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് "വളച്ചൊടിക്കുന്നു" (യുഹർരിഫൂനൽ കലിം) എന്ന് ഈ വചനം ആരോപിക്കുന്നു; രീതിയും വ്യക്തമായി പറയുന്നു: "നാവ് വളച്ചുകൊണ്ട്" (ലയ്യൻ ബി-അൽസിനത്തിഹിം). കൊടുത്ത ഉദാഹരണങ്ങൾ — "ഞങ്ങൾ കേട്ടു, അനുസരിക്കുന്നില്ല" എന്ന് പറയൽ, "റാഇനാ" എന്നത് മറച്ചുവെച്ച അപമാനമായി ഉപയോഗിക്കൽ — എല്ലാം വാക്കിലുള്ള പെരുമാറ്റമാണ്, കയ്യെഴുത്തുപ്രതി തിരുത്തലല്ല.

3:78 പോലെ ഇവിടെയും ആരോപണം ചിലർ എങ്ങനെ സംസാരിച്ചു എന്നതിനെക്കുറിച്ചാണ്, തൗറാത്ത് ചുരുളുകൾ തിരുത്തിയെന്നല്ല. ഖുർആന്റെ യഥാർത്ഥ ആരോപണം വാക്കിലുള്ള കൈകടത്തലും തിരഞ്ഞെടുത്ത വ്യാഖ്യാനവുമാണ്, ഗ്രന്ഥം മാറ്റിയെഴുതലല്ല.

ഈ വചനം ഒരു തീർത്ത തത്വം പറയുന്നു: ലാ മുബദ്ദില ലി-കലിമാത്തിഹി — "അവന്റെ വാക്കുകൾ ആർക്കും മാറ്റാനാവില്ല." അതേ അവകാശവാദം 10:64-ലും 18:27-ലും കാണാം.

തൗറാത്തും സുവിശേഷവും മാറ്റിയെഴുതി എന്ന വാദത്തിന് ഇത് നേരെ എതിരാണ്. അവ ദൈവത്തിന്റെ വാക്കുകളായിരുന്നെങ്കിൽ (4:136-ഉം 5:43-ഉം അത് ഉറപ്പിക്കുന്നു), ദൈവത്തിന്റെ വാക്കുകൾ ആർക്കും മാറ്റാനാവില്ലെങ്കിൽ (6:115), തൗറാത്തും സുവിശേഷവും എന്നേക്കും മാറ്റമില്ലാതെ നിൽക്കണം. അവ മാറ്റിയെഴുതിയെങ്കിൽ, ഒന്നുകിൽ ദൈവത്തിന്റെ വാക്കുകൾ മാറ്റാൻ കഴിയും (6:115-ന് വിരുദ്ധം), അല്ലെങ്കിൽ അവ ഒരിക്കലും ദൈവത്തിന്റെ വാക്കുകളായിരുന്നില്ല (4:136-ഉം 5:43-ഉം വിരുദ്ധം). ഏത് വഴിക്കും ഖുർആൻ സ്വയം വിരുദ്ധമാകുന്നു.

"ആ നാഴിക" (വിധിദിവസം, ലോകാവസാനം) യുടെ അടയാളങ്ങൾ "വന്നുകഴിഞ്ഞു" (ഫഖദ് ജാഅ അശ്‌റാത്തുഹാ) എന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു. ഭാഷ ഉറപ്പുള്ളതാണ്: അടയാളങ്ങൾ അടുത്തുവരുന്നു എന്നല്ല — അവ വന്നുകഴിഞ്ഞു. ഇത് പറഞ്ഞത് ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലാണ്.

ഏകദേശം 1,400 വർഷം കഴിഞ്ഞു; ഒന്നും പുലർന്നില്ല. അതേ പ്രതീക്ഷ ഖുർആൻ 54:1-ലും ("ആ നാഴിക അടുത്തു") ഒട്ടേറെ ഹദീസുകളിലും കാണാം; സമകാലികരുടെ ജീവിതകാലത്ത് ആ നാഴിക വരുമെന്ന് മുഹമ്മദ് അവയിൽ പറയുന്നു (ഉദാ. മുസ്‌ലിം 2952).

അടയാളങ്ങൾ "വന്നുകഴിഞ്ഞു" എന്ന വ്യക്തമായ അവകാശവാദവും ആയിരത്തിലധികം വർഷം അത് പുലരാത്തതും ചേർന്ന് ഒരു പിഴച്ച പ്രവചനമാകുന്നു.

അന്ത്യനാഴിക എപ്പോൾ വരുമെന്ന് ബദവികൾ ചോദിച്ചപ്പോൾ, അവരിൽ ഏറ്റവും ചെറിയ ബാലനെ ചൂണ്ടി, അവൻ വൃദ്ധനാകുന്നതിന് മുമ്പ് "നിങ്ങളുടെ അന്ത്യനാഴിക" വരുമെന്ന് മുഹമ്മദ് പറഞ്ഞു. "നിങ്ങളുടെ നാഴിക" എന്നത് ആ തലമുറയുടെ മരണമാണെന്ന് ചില ന്യായവാദികൾ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു; എന്നാൽ ചോദ്യം വ്യക്തമായി വിധിദിവസത്തെക്കുറിച്ചായിരുന്നു (അസ്-സാഅ) — ഹദീസ് തന്നെ ഈ വേർതിരിവ് പറയുന്നില്ല.

ആ രാത്രി മുതൽ 100 വർഷത്തിനുള്ളിൽ ഭൂമുഖത്ത് ഒരാളും ജീവിച്ചിരിക്കില്ലെന്ന് മുഹമ്മദ് പറഞ്ഞു. സ്വഹീഹ് മുസ്‌ലിം 2538-ലെ സമാന നിവേദനം ഇത് ഉറപ്പിക്കുന്നു: മരണത്തിന് ഒരു മാസം മുമ്പ്, ഭൂമിയിലുള്ള ഒരു ജീവിയും ഒരു നൂറ്റാണ്ട് കടക്കില്ലെന്ന് മുഹമ്മദ് ശപഥം ചെയ്തു.

ക്രി.വ. 632-ൽ മരിക്കുന്നതിന് ഒരു മാസം മുമ്പ്, അപ്പോൾ ഭൂമിയിലുള്ള ഒരു ജീവിയും 100 വർഷം കടക്കില്ലെന്ന് മുഹമ്മദ് ശപഥം ചെയ്തു. ഇത് അനുചരരുടെ സ്വാഭാവിക ആയുസ്സിനെക്കുറിച്ചാണെന്ന് ന്യായവാദികൾ പറയുന്നു; എന്നാൽ "ഭൂമിയിൽ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ഒരു ജീവിയും" എന്ന വാക്ക് എല്ലാവരെയും ഉൾക്കൊള്ളുന്നതാണ്, ഒരു വ്യവസ്ഥയുമില്ല.

വിധിദിവസത്തിന് മുമ്പുള്ള ഒരു അടയാളമായി ഭൂകമ്പങ്ങൾ കൂടുന്നത് ഈ ഹദീസ് എണ്ണുന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളിൽ ഭൂമിയിലെ ഭൂകമ്പ പ്രവർത്തനം കൂടിയതിന്റെ കണക്കിൽ അർത്ഥമുള്ള ഒരു തെളിവും ആധുനിക ഭൂഗർഭശാസ്ത്ര രേഖകളിലില്ല — രേഖപ്പെടുത്തുന്ന ഭൂകമ്പങ്ങൾ കൂടിയതായി തോന്നുന്നത് മെച്ചപ്പെട്ട ഉപകരണങ്ങളും ആഗോള വാർത്താവിനിമയവും കൊണ്ടാണ്, ഭൂകമ്പം കൂടിയതുകൊണ്ടല്ല.

ദജ്ജാലിന്റെ (കള്ള മസീഹ്) വരവിനും ലോകാവസാനത്തിനും തൊട്ടുമുമ്പുള്ള സംഭവമായി കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ കീഴടക്കൽ ഈ ഹദീസുകൾ പ്രവചിക്കുന്നു. ക്രി.വ. 1453-ൽ മെഹ്മദ് രണ്ടാമൻ കോൺസ്റ്റാന്റിനോപ്പിൾ കീഴടക്കി; എന്നാൽ പ്രവചനത്തിലെ വിശദാംശങ്ങൾ — റോമക്കാരുമായി ദാബിഖിൽ ഒരു യുദ്ധം, പിന്നെ മദീനയിൽ നിന്ന് ഒരു സൈന്യത്തിന്റെ വരവ്, പിന്നെ ഉടനെ യേശുവിന്റെ ഇറങ്ങിവരവ് — ഒന്നും നടന്നില്ല. കീഴടക്കലിന് പിന്നാലെ ലോകാവസാനം വന്നില്ല; പ്രവചനവും ചരിത്രവും തമ്മിൽ ഒരു വിടവ് ബാക്കിനിൽക്കുന്നു.

ഭൂമിയിലുള്ളതെല്ലാം ദൈവം ആദ്യം സൃഷ്ടിച്ചു, പിന്നെ (ഥുമ്മ) ആകാശത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് അതിനെ ഏഴ് ആകാശങ്ങളാക്കി എന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു. അറബിയിൽ ഥുമ്മ ക്രമം കാണിക്കുന്നു. ക്രമം സംശയമില്ലാത്തതാണ്: ആദ്യം ഭൂമി, പിന്നെ ആകാശങ്ങൾ.

ഈ ഭാഗം വിശദമായ ഒരു ക്രമം നൽകുന്നു: ഭൂമി 2 ദിവസത്തിൽ, ഉപജീവനവും മലകളും വേറെ 2 ദിവസത്തിൽ (ഭൂമിക്ക് ആകെ 4), പിന്നെ (ഥുമ്മ) ദൈവം ആകാശത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു — അത് പുകയായിരുന്നു — 2 ദിവസത്തിൽ ഏഴ് ആകാശങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി. ആകെ 6 ദിവസം; ആകാശത്തിന് മുമ്പ് ഭൂമി. "പുക" (ദുഖാൻ) ആദിമ പ്രപഞ്ച ധൂളിപ്പടലത്തെക്കുറിച്ചാണെന്ന് ചിലർ പറയുന്നു; എന്നാൽ ക്രമം ഇപ്പോഴും ഭൂമിയെ ആദ്യം വെക്കുന്നു.

ഈ ഭാഗം നേരെ എതിർ ക്രമം നൽകുന്നു. ഇവിടെ ആകാശം ആദ്യം പണിയുന്നു, ഉയർത്തുന്നു, ക്രമപ്പെടുത്തുന്നു; പിന്നെ (ബഅ്ദ ദാലിക — "അതിന് ശേഷം") ഭൂമി വിരിക്കുന്നു (ദഹാഹാ). 2:29-ലും 41:9-12-ലും ആകാശത്തിന് മുമ്പ് ഭൂമി. ഇവിടെ ഭൂമിക്ക് മുമ്പ് ആകാശം. അത് വ്യക്തമായ ഒരു വൈരുധ്യമാണ്.

ദഹാഹാ എന്നത് നേരത്തെ സൃഷ്ടിച്ച ഭൂമിയെ പരത്തുന്നതാണ് എന്ന് ചിലർ വാദിക്കുന്നു. എന്നാൽ നേരെ വായിച്ചാൽ, ആകാശത്തിന്റെ സൃഷ്ടി മുഴുവൻ — പണിയൽ, ഉയർത്തൽ, ക്രമപ്പെടുത്തൽ, രാവും പകലും നൽകൽ — ഭൂമിയെക്കുറിച്ച് പറയുന്നതിന് മുമ്പാണ്; "അതിന് ശേഷം" എന്ന വാക്ക് ക്രമം വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഇബ്നു കസീർ പോലും ദഹാഹാ എന്നത് "ആകാശങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിക്ക് ശേഷം ഭൂമി വിരിക്കൽ" എന്നാണ് മനസ്സിലാക്കിയത്.

ഈ വചനം മൂന്നാമതൊരു വിവരണം നൽകുന്നു: ആകാശവും ഭൂമിയും ആദ്യം ഒരൊറ്റ പിണ്ഡമായിരുന്നു (റത്ഖൻ), അത് വേർപെടുത്തി (ഫതഖ്നാ) — ഒരേസമയത്തെ വേർപെടൽ, ഒന്നിന് പിന്നാലെ ഒന്നായുള്ള സൃഷ്ടിയല്ല. "ആദ്യം ഭൂമി" (2:29, 41:9-12) എന്നതിനോടും "ആദ്യം ആകാശം" (79:27-30) എന്നതിനോടും ഇത് ചേരുന്നില്ല. ഒരൊറ്റ പിണ്ഡത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ടതാണെങ്കിൽ, ഒന്ന് മറ്റൊന്നിന് മുമ്പ് പൂർണ്ണമായി ഉണ്ടായിട്ടില്ല.

ഈ നാല് ഭാഗങ്ങൾ ഒരുമിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല. വേറിട്ട പ്രപഞ്ച സങ്കൽപ്പ പാരമ്പര്യങ്ങൾ ഒരുമിപ്പിക്കാതെ ഖുർആനിൽ ചേർത്തതാകാം ഇത്. നിരാകരണ സിദ്ധാന്തം ഇവിടെ സഹായിക്കില്ല: സൃഷ്ടി വചനങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ സംഭവങ്ങൾ വിവരിക്കുന്നു, നിയമ വിധികളല്ല; ഏത് വചനം പിന്നീട് വന്നു എന്നതിൽ ഏകാഭിപ്രായവുമില്ല.

ഖുർആന്റെ അവകാശ വ്യവസ്ഥയ്ക്ക് അറിയപ്പെട്ട ഒരു കണക്ക് പ്രശ്നമുണ്ട്: പതിവായി വരുന്ന പല സാഹചര്യങ്ങളിലും നിശ്ചയിച്ച വിഹിതങ്ങൾ കൂട്ടിയാൽ ആകെ സ്വത്തിനെക്കാൾ കൂടുതലോ കുറവോ വരുന്നു.

ഉദാഹരണം — വിഹിതങ്ങൾ 100% കടക്കുന്നു: ഒരാൾ മരിക്കുമ്പോൾ ഭാര്യ, മൂന്ന് പെൺമക്കൾ, അമ്മയും അച്ഛനും ബാക്കിയുണ്ട്. 4:11-12 പ്രകാരം:

• ഭാര്യ: 1/8 = 0.125
• മൂന്ന് പെൺമക്കൾ: 2/3 ≈ 0.667
• അമ്മ: 1/6 ≈ 0.167
• അച്ഛൻ: 1/6 ≈ 0.167
• ആകെ: 1.125 — ഉള്ളതിനെക്കാൾ 12.5% കൂടുതൽ

ഉദാഹരണം — വിഹിതങ്ങൾ തികയുന്നില്ല: ഒരാൾ മരിക്കുമ്പോൾ ഭാര്യയും അമ്മയും അച്ഛനും ബാക്കിയുണ്ട്, മക്കളില്ല:

• ഭാര്യ: 1/4 = 0.25
• അമ്മ: 1/3 ≈ 0.333
• അച്ഛൻ: നിശ്ചിത വിഹിതമില്ല (ബാക്കി കിട്ടുന്നു)
• ആകെ: 0.583 + അച്ഛന്റെ ബാക്കി — സ്വത്തിനെക്കാൾ കുറവ്

കൂടുതലാകുന്ന പ്രശ്നം തീർക്കാൻ പഴയകാല നിയമജ്ഞർ ഔൽ (അനുപാതത്തിൽ കുറയ്ക്കൽ) കണ്ടുപിടിച്ചു: വിഹിതങ്ങൾ 100% കടന്നാൽ അവയെ അനുപാതത്തിൽ ചുരുക്കുന്നു. ഇത് മനുഷ്യർ ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു പരിഹാരമാണ്, ഖുർആനിക നിയമമല്ല. ഈ വിഹിതങ്ങളെ ഖുർആൻ "അല്ലാഹുവിൽ നിന്നുള്ള കൽപ്പന" (4:11) എന്ന് വിളിക്കുന്നു. ഒരു ദൈവിക കൽപ്പനയ്ക്ക് കണക്ക് ശരിയാകാൻ മനുഷ്യന്റെ തിരുത്ത് വേണമെങ്കിൽ, ആ കൽപ്പന അപൂർണ്ണമായിരുന്നു.

ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു കാര്യം: നേരിട്ട് അവകാശികളില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലെ (അൽ-കലാല) വിധി ആദ്യ ഖലീഫ അബൂബക്കറിന് അറിയില്ലായിരുന്നു; ഉമറാണ് അതിൽ വിധി പറഞ്ഞത് — 4:12-ലും വീണ്ടും 4:176-ലും ഖുർആൻ കലാലയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിട്ടും. നിയമങ്ങൾ വ്യക്തമല്ലെന്ന് ആദ്യകാല സമൂഹം തന്നെ കണ്ടു; അവ പ്രവർത്തിക്കാൻ മനുഷ്യന്റെ ഇടപെടൽ വേണ്ടിവന്നു.

ഒരു മനുഷ്യക്കണ്ണിനും ദൈവത്തെ കാണാനാവില്ലെന്ന് ഈ വചനം ഒരു വ്യവസ്ഥയുമില്ലാതെ പറയുന്നു. ഒരു ഒഴിവും പറയുന്നില്ല — പ്രവാചകർക്കോ മാലാഖമാർക്കോ പോലും. എന്നാൽ മിഅ്റാജ് കഥ മുഹമ്മദിനെ അല്ലാഹുവിന്റെ "രണ്ട് വില്ലിന്റെ അകലത്തിൽ" വെക്കുന്നു (53:8-9, പാരമ്പര്യമായി ദൈവസാമീപ്യമായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു); പല പണ്ഡിതരും ഇത് നേരിട്ടുള്ള കൂടിക്കാഴ്ചയായി വിവരിക്കുന്നു. ഒരു മനുഷ്യക്കണ്ണിനും ദൈവത്തെ കാണാനാവില്ലെങ്കിൽ — ഒഴിവില്ലാതെ — മിഅ്റാജ് പാരമ്പര്യം ഈ വചനത്തിന് വിരുദ്ധമാണ്.

ഒരു മനുഷ്യനോട് അല്ലാഹു സംസാരിക്കുന്ന മൂന്ന് വഴികൾ മാത്രമാണ് ഈ വചനം പറയുന്നു: (1) നേരിട്ടുള്ള ഉൾബോധനം, (2) ഒരു മറയ്ക്ക് പിന്നിൽ നിന്ന്, (3) ഒരു മാലാഖയിലൂടെ. നാലാമതൊന്ന് പറയുന്നില്ല. സംഭാഷണത്തോടെയുള്ള മുഖാമുഖ കൂടിക്കാഴ്ചയായ മിഅ്റാജ് കഥ, ഈ വചനം ഒഴിവാക്കുന്ന തരത്തിലുള്ള നേരിട്ടുള്ള സമ്പർക്കമാണ്. മൗദൂദിയുടെ പരിഭാഷ ഇത് കൂടുതൽ വ്യക്തമാക്കുന്നു: "വെളിപാടിലൂടെയോ ഒരു മറയ്ക്ക് പിന്നിൽ നിന്നോ ഒരു ദൂതനെ അയച്ചോ അല്ലാതെ അല്ലാഹു ഒരു മനുഷ്യനോടും സംസാരിക്കുകയില്ല."

മുഹമ്മദ് തന്റെ രക്ഷിതാവിനെ കണ്ടിട്ടില്ല എന്നതിന്റെ തെളിവായി ആയിശ തന്നെ ഈ വചനം ഉദ്ധരിച്ചു. ഇത് പുറത്തുനിന്നുള്ള ഒരു വിമർശനമല്ല, ഇസ്‌ലാമിനുള്ളിൽ നിന്നുള്ള മറുപടിയാണ്.

ഇസ്‌ലാമിക പാരമ്പര്യത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനമായ ആന്തരിക വൈരുധ്യങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് ഈ ഹദീസ്. ആയിശ വെറുതെ വിയോജിക്കുന്നതല്ല — മുഹമ്മദ് തന്റെ രക്ഷിതാവിനെ കണ്ടു എന്ന അവകാശവാദത്തെ അവർ ഫിർയ (ദൈവത്തിനെതിരായ വലിയ കള്ളം) എന്ന് വിളിക്കുന്നു. തെളിവായി ഖുർആൻ 6:103-ഉം 42:51-ഉം ഉദ്ധരിക്കുന്നു.

വൈരുധ്യത്തിന്റെ ഭാരം ഇതാണ്: വിശദമായ മിഅ്റാജ് പാരമ്പര്യം (സ്വഹീഹ് മുസ്‌ലിം 163, ബുഖാരി 7517, മറ്റുള്ളവ) മുഹമ്മദ് ദൈവസന്നിധിയിലേക്ക് കയറിയതും അമ്പത് നേരത്തെ നമസ്കാരത്തിനുള്ള കൽപ്പന കിട്ടിയതും മൂസായുടെ സഹായത്തോടെ അഞ്ചാകുന്നതുവരെ ദൈവത്തോട് നേരിട്ട് വിലപേശിയതും വിവരിക്കുന്നു. അതായത് നേരിട്ടുള്ള സംഭാഷണം. സുന്നി ഇസ്‌ലാമിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ഉദ്ധരിക്കപ്പെടുന്ന ഹദീസ് നിവേദകയും മുഹമ്മദിന്റെ സ്വകാര്യ ജീവിതത്തോട് ഏറ്റവും അടുത്ത ആളുമായ ആയിശ ഇത് വ്യക്തമായി കള്ളമെന്ന് വിളിക്കുന്നു — ഖുർആൻ തന്നെ തെളിവായി വെച്ച്. ഒരു കൂട്ടം ഹദീസുകൾ മറ്റൊരു കൂട്ടത്തിന് നേരിട്ട് വിരുദ്ധമാകുന്നു; ആയിശ ഖുർആനെ തന്റെ ആധാരമാക്കുന്നു.

രാപ്രയാണം നടന്നത് ക്രി.വ. 621-622-ലാണെന്ന് ഇസ്‌ലാമിക പാരമ്പര്യം പറയുന്നു — മുഹമ്മദിന്റെ പ്രവാചകത്വം തുടങ്ങി പതിനൊന്ന്-പന്ത്രണ്ട് വർഷത്തിന് ശേഷം. ലക്ഷ്യസ്ഥാനം അൽ-മസ്ജിദുൽ അഖ്സ (ഏറ്റവും അകലെയുള്ള മസ്ജിദ്) ആണെന്ന് പറയുന്നു; ജറുസലേമിലെ ടെമ്പിൾ മൗണ്ടിലുള്ള മസ്ജിദാണ് അതെന്ന് എല്ലാവരും കരുതുന്നു. ചരിത്ര പ്രശ്നം ലളിതമാണ്: ക്രി.വ. 621-622-ൽ ജറുസലേമിൽ ഒരു മസ്ജിദും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

രണ്ടാം ജൂത ദേവാലയം ക്രി.വ. 70-ൽ നശിപ്പിച്ചു — 550-ലധികം വർഷം മുമ്പ്. ക്രി.വ. 622-ൽ ജറുസലേം ബൈസന്റൈൻ ക്രിസ്ത്യൻ ഭരണത്തിലായിരുന്നു; നഗരത്തിൽ മുസ്‌ലിംകളോ ഇസ്‌ലാമിക നിർമ്മിതികളോ ഇല്ലായിരുന്നു. ക്രി.വ. 638-ൽ മുസ്‌ലിംകൾ ജറുസലേം കീഴടക്കിയശേഷം ഖലീഫ ഉമറാണ് ആദ്യ അൽ-അഖ്സ മസ്ജിദ് പണിതത് — ആ യാത്ര നടന്നെന്ന് പറയുന്ന സമയത്തിന് പതിനാറ് വർഷം ശേഷം. ആദ്യ മൂന്ന് പതിറ്റാണ്ട് (ക്രി.വ. 638-691) ആ സ്ഥലത്ത് ഒരു ലളിതമായ മരനിർമ്മിതി മാത്രമായിരുന്നു. മുസ്‌ലിം സൈന്യം എത്തിയപ്പോൾ ടെമ്പിൾ മൗണ്ട് ഒരു മാലിന്യക്കൂമ്പാരമായിരുന്നു എന്നും ഉമർ ആളുകളെ കൂട്ടി അത് വൃത്തിയാക്കി എന്നും അത്-ത്വബരി രേഖപ്പെടുത്തുന്നു (താരീഖുർറുസുൽ വൽമുലൂക്, വാല്യം 12, പേ. 195-196). മുഹമ്മദിന്റെ ആരോഹണം തുടങ്ങിയ സ്ഥലമായി മുസ്‌ലിം പാരമ്പര്യം പറയുന്ന ഡോം ഓഫ് ദ റോക്ക് പണിതത് ഖലീഫ അബ്ദുൽ മലിക് ക്രി.വ. 691-ലാണ് — മുഹമ്മദിന്റെ മരണത്തിന് ഏതാണ്ട് അറുപത് വർഷം ശേഷം.

മുസ്‌ലിംകൾക്കിടയിൽ തന്നെ അവിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നതും ആദ്യകാല രേഖകൾ പറയുന്നു. ആ രാത്രി മുഹമ്മദ് ഉറങ്ങിയ വീടിന്റെ ഉടമ ഉമ്മു ഹാനി ബിൻത് അബീ ത്വാലിബ് അദ്ദേഹത്തോട് അഭ്യർഥിച്ചു: "ഇത് ആരോടും പറയരുത്, കാരണം നിങ്ങൾ കള്ളം പറയുന്നതാണെന്ന് അവർ കരുതും." ഇത് കേട്ട് പല മുസ്‌ലിംകളും മതം വിട്ടുപോയെന്ന് ഇബ്നു ഇസ്ഹാഖ് രേഖപ്പെടുത്തുന്നു (സീറത്ത് റസൂലുല്ലാഹ്, ഗില്ലോം പരിഭാഷ, പേ. 183). മിഅ്റാജും സൊരാഷ്ട്രിയൻ അർദാ വിരാസ് യാത്രയും തമ്മിലുള്ള സാമ്യത്തിന് — അഞ്ച് നേരത്തെ നമസ്കാരം വരെ ഒരേ ഘടനയാണ് — ഇസ്‌ലാമും സൊരാഷ്ട്രിയനിസവും എന്ന താൾ കാണുക.