ശാസ്ത്രപരമായ പിഴവുകൾ

ഏറ്റവും താഴെയുള്ള ആകാശത്തിലെ അലങ്കാര "വിളക്കുകൾ" (മസാബീഹ്) ആയി ഈ വചനം നക്ഷത്രങ്ങളെ വിവരിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ നക്ഷത്രങ്ങൾ വലിയ ആണവ പ്ലാസ്മ ഗോളങ്ങളാണ്; പലതും ഭൂമിയെക്കാൾ ലക്ഷക്കണക്കിന് മടങ്ങ് വലുതാണ്; ശതകോടി പ്രകാശവർഷം പരന്നുകിടക്കുന്ന പ്രപഞ്ചത്തിൽ ചിതറിക്കിടക്കുന്നു — അടുത്തുള്ള ഒരു ആകാശത്ത് വെച്ച വിളക്കുകളല്ല. പിശാചുകളെ (ശയാത്വീൻ) എറിയാൻ ഇതേ നക്ഷത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിക്കുന്നുവെന്നും വചനം പറയുന്നു; അതായത് കൊള്ളിമീനുകളെ നക്ഷത്രങ്ങളായി കണക്കാക്കുന്നു. കൊള്ളിമീനുകൾ ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ കത്തിയമരുന്ന ചെറിയ ബഹിരാകാശ കഷണങ്ങളാണ്; നക്ഷത്രങ്ങളുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ല.

എല്ലാ നക്ഷത്രങ്ങളെയും "ഏറ്റവും താഴെയുള്ള ആകാശത്ത്" (അസ്-സമാഉദ്ദുൻയാ) ഈ വചനം വെക്കുന്നു; അവയെ അടുത്തുള്ള അലങ്കാരങ്ങളായി കാണുന്നു. നമ്മുടെ സൂര്യന് ശേഷം ഏറ്റവും അടുത്ത നക്ഷത്രം (പ്രോക്സിമ സെന്റോറി) ഏകദേശം 4.24 പ്രകാശവർഷം അകലെയാണ്; കണ്ണിന് കാണാവുന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾ ആയിരക്കണക്കിന് പ്രകാശവർഷം വരെ പരന്നുകിടക്കുന്നു. നക്ഷത്രങ്ങളെല്ലാം അടുത്തുള്ള ഒരേ പാളിയിലാണ് എന്ന ധാരണ ശാസ്ത്രത്തിന് മുമ്പുള്ള ഒരു പ്രപഞ്ചസങ്കൽപ്പമാണ്.

വിധിദിവസത്തെ സംഭവങ്ങൾ വിവരിക്കുന്ന ഈ വചനം നക്ഷത്രങ്ങൾ "താഴെ വീഴും" (ഇൻകദറത്ത്) എന്ന് പറയുന്നു. നക്ഷത്രങ്ങൾ ഭീമമായ പിണ്ഡമുള്ള വസ്തുക്കളാണ് — നമ്മുടെ സൂര്യൻ തന്നെ ഭൂമിയെക്കാൾ 3 ലക്ഷത്തിലധികം മടങ്ങ് ഭാരമുള്ളതാണ്. നക്ഷത്രങ്ങൾ ഭൂമിയിലേക്ക് വീഴുമെന്ന ധാരണ, നക്ഷത്രങ്ങൾ അടുത്തുള്ള ചെറിയ വസ്തുക്കളാണ് എന്ന സങ്കൽപ്പത്തിൽ നിന്നാണ് വരുന്നത്; ആധുനിക ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്രം ഉറപ്പിച്ച ഭീമമായ വിദൂര ഗോളങ്ങളിൽ നിന്നല്ല.

ഏഴ് പാളികളായ ആകാശങ്ങൾ (സബ്അ സമാവാത്തിൻ ത്വിബാഖൻ) ഉണ്ടെന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു. ഏഴ് വേറിട്ട ആകാശപാളികൾ ഉണ്ടെന്നതിന് ജ്യോതിശ്ശാസ്ത്ര തെളിവില്ല. പാളികളായ ആകാശങ്ങൾ എന്ന ആശയം പഴയ മെസൊപ്പൊട്ടേമിയൻ, സുമേറിയൻ പ്രപഞ്ചസങ്കൽപ്പങ്ങളോട് ചേരുന്നു; അവയും പല തട്ടുകളുള്ള ആകാശത്തെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞിരുന്നു. ആകാശത്ത് "വിള്ളലുകൾ" (ഫുതൂർ) കണ്ടെത്താൻ വചനം വായനക്കാരനെ വെല്ലുവിളിക്കുന്നു; അതായത് വിള്ളൽ വരാവുന്ന ഒരു കട്ടിയുള്ള നിർമ്മിതിയായി ആകാശത്തെ കാണുന്നു — ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷത്തിനപ്പുറമുള്ള തുറന്ന ബഹിരാകാശമായിട്ടല്ല.

ഏഴ് ആകാശങ്ങൾക്ക് പുറമെ ഏഴ് ഭൂമികളും ദൈവം സൃഷ്ടിച്ചു എന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു. ഏഴ് വേറിട്ട ഭൂമികൾ ഉണ്ടെന്നതിന് ശാസ്ത്രീയ അടിസ്ഥാനമില്ല. ഭൂമി സൂര്യനെ ചുറ്റുന്ന ഒരേയൊരു പാറഗ്രഹമാണ്. പല പാളികളായ ഭൂമികൾ എന്ന ആശയം പഴയ പശ്ചിമേഷ്യൻ പുരാണ സങ്കൽപ്പങ്ങളോട് ചേരുന്നു; പാതാളത്തിന് പല തട്ടുകൾ ഉണ്ടെന്ന് സുമേറിയൻ ഗ്രന്ഥങ്ങളും പറഞ്ഞിരുന്നു.

ആകാശത്തെ "സഖ്ഫൻ മഹ്ഫൂസൻ" — ഒരു സംരക്ഷിത മേൽക്കൂര — എന്ന് ഈ വചനം വിളിക്കുന്നു. ഈ ഭാഷ അന്തരീക്ഷത്തെ ഭൂമിക്ക് മേൽ വെച്ച ഒരു കട്ടിയുള്ള നിർമ്മിതിയായി കാണുന്നു; അന്തരീക്ഷ വാതകങ്ങൾ ക്രമേണ നേർത്ത് ബഹിരാകാശ ശൂന്യതയിലേക്ക് ചെല്ലുന്നതായിട്ടല്ല. ഭൂമിക്ക് മേൽ ഒരു മേൽക്കൂരയുമില്ല.

"തൂണുകളില്ലാതെ ആകാശങ്ങൾ ഉയർത്തി — നിങ്ങൾ കാണുന്നതുപോലെ" (ബി-ഗൈരി അമദിൻ തറൗനഹാ) എന്ന വാക്യം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, ആകാശം സാധാരണയായി തൂണുകൾ വേണ്ട ഒരു ഭാരമുള്ള നിർമ്മിതിയാണ് എന്നും ദൈവം അത് അത്ഭുതകരമായി തൂണുകളില്ലാതെ പിടിച്ചുനിർത്തുന്നു എന്നുമാണ്. അതായത് ആകാശം തുറന്ന ബഹിരാകാശമല്ല, കട്ടിയുള്ള ഭാരമുള്ള ഒരു വസ്തുവാണ് എന്ന ധാരണ. സൂര്യനും ചന്ദ്രനും "സഞ്ചരിക്കുന്നു" (യജ്‌രീ) എന്നും വചനം പറയുന്നു; അത് സൂര്യൻ/ചന്ദ്രൻ ഭാഗത്ത് വിശദീകരിക്കുന്നു.

വിധിദിവസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ വചനം ആകാശം "ഉരിഞ്ഞുമാറ്റപ്പെടും" (കുശിത്വത്ത്) എന്ന് പറയുന്നു — തൊലി ഉരിഞ്ഞെടുക്കുന്നതുപോലെ, ഒരു മൂടി മാറ്റുന്നതുപോലെ. ആകാശത്തെ ഭൗതികമായി മാറ്റാവുന്ന ഒരു പ്രതലമായാണ് ഈ ഭാഷ കാണുന്നത്; അന്തരീക്ഷം ക്രമേണ നേർത്തുപോകുന്നതായിട്ടല്ല, ഒരു കട്ടിയുള്ള കുംഭഗോപുരമായിട്ടാണ്.

ആകാശം "പിളരും" (ഇൻഫത്വറത്ത്) എന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു. മുൻ വചനം പോലെ ഇതും ആകാശത്തെ വിള്ളൽ വരാവുന്ന, പൊട്ടാവുന്ന ഒരു കട്ടിയുള്ള വസ്തുവായി കാണുന്നു — ശാസ്ത്രം ഉറപ്പിച്ച വാതക അന്തരീക്ഷവും ശൂന്യാകാശവുമായിട്ടല്ല.

വിധിദിവസം ദൈവത്തിന്റെ വലതുകയ്യിൽ ആകാശങ്ങൾ "മടക്കപ്പെടും" (മത്വ്‌വിയ്യാത്തുൻ) എന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു — ഒരു ചുരുൾ ചുരുട്ടുന്നതുപോലെ. അതായത് ആകാശങ്ങൾ മടക്കാവുന്ന ഒരു പരന്ന ഷീറ്റ് പോലുള്ള നിർമ്മിതിയാണ് എന്ന ധാരണ; നമുക്ക് കാണാവുന്ന പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ (ഏകദേശം 9,300 കോടി പ്രകാശവർഷം വ്യാസം) വിശാലമായ ത്രിമാന വിസ്തൃതിയായിട്ടല്ല.

മഹാവിസ്ഫോടന സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ (ബിഗ് ബാങ്) പ്രവചനമായി ഈ വചനം ചിലപ്പോൾ ഉദ്ധരിക്കപ്പെടുന്നു. എന്നാൽ ആകാശവും ഭൂമിയും ഒരൊറ്റ ചേർന്ന വസ്തു (റത്ഖൻ) ആയിരുന്നു എന്നിട്ട് വേർപെടുത്തി എന്ന വിവരണം ബിഗ് ബാങുമായി ചേരുന്നില്ല. ബിഗ് ബാങ് മാതൃകയിൽ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ തുടക്കത്തിൽ ഭൂമി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല — ആദ്യ വികാസത്തിന് ഏകദേശം 920 കോടി വർഷത്തിന് ശേഷമാണ് നക്ഷത്രാവശിഷ്ടങ്ങൾ കൂടിച്ചേർന്ന് ഭൂമി രൂപപ്പെട്ടത്. ഭൂമിയും "ആകാശങ്ങളും" (ബഹിരാകാശം) ഒരിക്കലും ഒരൊറ്റ വസ്തുവായിരുന്നിട്ട് പിന്നെ വേർപെട്ടതല്ല.

സൃഷ്ടിയുടെ ക്രമം ഈ വചനം പറയുന്നു: ആദ്യം ഭൂമിയിലുള്ളതെല്ലാം സൃഷ്ടിച്ചു, പിന്നെ ദൈവം ആകാശത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് അതിനെ ഏഴ് പാളികളാക്കി. ആധുനിക പ്രപഞ്ചശാസ്ത്രം നേരെ എതിർ ക്രമം ഉറപ്പിക്കുന്നു — ഏകദേശം 1,380 കോടി വർഷം മുമ്പ് ബിഗ് ബാങോടെ പ്രപഞ്ചം തുടങ്ങി, കുറച്ച് കോടി വർഷത്തിനുള്ളിൽ ആദ്യ നക്ഷത്രങ്ങൾ ഉണ്ടായി, ഭൂമി ഉണ്ടായത് ഏകദേശം 450 കോടി വർഷം മുമ്പ് മാത്രം — ആകാശം (ബഹിരാകാശം, ഗാലക്സികൾ, നക്ഷത്രങ്ങൾ) ഉണ്ടായി ശതകോടി വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം.

ഭൂമിയുടെ കാര്യം കഴിഞ്ഞശേഷം (ഭൂമിയുടെ സൃഷ്ടിക്ക് 41:9-10 കാണുക) ദൈവം ആകാശത്തിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു; അപ്പോൾ അത് "പുക" (ദുഖാൻ) ആയിരുന്നു എന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു. അതായത് പുകയിൽ നിന്ന് ആകാശം ഉണ്ടാകുന്നതിന് മുമ്പ് ഭൂമി ഉണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യകാല പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ വാതകാവസ്ഥയെക്കുറിച്ചാണ് ഇത് എന്ന് ചിലർ അവകാശപ്പെടുന്നു; എന്നാൽ ക്രമം പ്രപഞ്ചശാസ്ത്രത്തിന് വിരുദ്ധമാണ് — ആദ്യകാല പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ ചൂടുള്ള പ്ലാസ്മ ഘട്ടത്തിന് ശതകോടി വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് ഭൂമി ഉണ്ടായത്. കൂടാതെ ഭൂമിക്കും ആകാശത്തിനും ബോധവും സംസാരശേഷിയും ഉണ്ടെന്ന് വചനം ചിത്രീകരിക്കുന്നു.

ആകാശങ്ങളുടെയും ഭൂമിയുടെയും അതിരുകൾക്കപ്പുറം കടക്കാൻ ജിന്നുകളെയും മനുഷ്യരെയും ഈ വചനം വെല്ലുവിളിക്കുന്നു; ദൈവത്തിന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ അത് സാധ്യമല്ലെന്ന് പറയുന്നു. 1961 മുതൽ മനുഷ്യർ ഭൂമിയുടെ അന്തരീക്ഷം കടന്ന് ബഹിരാകാശത്ത് പോകുന്നത് പതിവാണ്. പേടകങ്ങൾ സൗരയൂഥം വിട്ടുപോയിട്ടുണ്ട് (വോയേജർ 1 2012-ൽ നക്ഷത്രാന്തര ബഹിരാകാശത്ത് പ്രവേശിച്ചു). ദൈവിക അനുവാദമല്ല വേണ്ടിവന്നത് — ഭൗതികശാസ്ത്രവും എൻജിനീയറിങ്ങും മാത്രം.

ദൈവം "സൂര്യനെ കിഴക്ക് നിന്ന് കൊണ്ടുവരുന്നു" (യഅ്തീ ബിശ്ശംസി മിനൽ മശ്‌രിഖി) എന്ന് ഈ വചനത്തിൽ ഇബ്രാഹീം വാദിക്കുന്നു; സൂര്യന്റെ ദൈനംദിന ചലനം ദൈവത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള പ്രവൃത്തിയായി കാണുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭൂമി അതിന്റെ അക്ഷത്തിൽ കറങ്ങുന്നതുകൊണ്ടാണ് സൂര്യൻ കിഴക്ക് ഉദിച്ച് പടിഞ്ഞാറ് അസ്തമിക്കുന്നതായി തോന്നുന്നത് — സൂര്യൻ ആകാശത്ത് ഒരു സ്ഥലത്ത് നിന്ന് മറ്റൊരിടത്തേക്ക് സഞ്ചരിക്കുന്നില്ല.

സൂര്യൻ ഒരു "നിശ്ചിത സ്ഥാനത്തേക്ക്" അല്ലെങ്കിൽ "വിശ്രമസ്ഥലത്തേക്ക്" (മുസ്തഖർ) "ഓടുന്നു" അല്ലെങ്കിൽ "സഞ്ചരിക്കുന്നു" (തജ്‌രീ) എന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു. തജ്‌രീ (ഓടുക/ഒഴുകുക) എന്ന ക്രിയ സൂര്യന്റെ യഥാർത്ഥ ചലനത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സൂര്യൻ ഗാലക്സിയുടെ കേന്ദ്രത്തെ ചുറ്റുന്നത് ശരിയാണ്; എന്നാൽ ഖുർആനിലെ സന്ദർഭം (തൊട്ടടുത്ത വചനങ്ങളിൽ ചന്ദ്രനോട് ചേർത്ത്, ഒരു "വിശ്രമസ്ഥലം" എന്ന ആശയത്തോടെ) ഭൂമി കേന്ദ്രമായ ഒരു മാതൃകയാണ് വിവരിക്കുന്നത് — സൂര്യൻ ആകാശത്ത് സഞ്ചരിച്ച് ഒരു ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തി തിരിച്ചുവരുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭൂമി സൂര്യനെ ചുറ്റുന്നു, തിരിച്ചല്ല.

ചന്ദ്രൻ സൂര്യനെ "പിന്തുടരുന്നു" (തലാഹാ) എന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ ചന്ദ്രൻ ഭൂമിയെ ചുറ്റുന്നു; അതിന്റെ ചലനം ഭൂമിയുടെ ഗുരുത്വാകർഷണത്തോട് ബന്ധിതമാണ്, സൂര്യന്റേതല്ല. ഭൂമിയെ അപേക്ഷിച്ച് സൂര്യന്റെയും ചന്ദ്രന്റെയും ചലനങ്ങൾ തീർത്തും വേറിട്ടതാണ്. ചന്ദ്രൻ സൂര്യനെ "പിന്തുടരുന്നതായി" തോന്നുന്നത് ഭൂമിയിൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോഴുള്ള ഒരു കാഴ്ചാഭ്രമം മാത്രമാണ്.

സൂര്യന് ചന്ദ്രനെ "മറികടക്കാനാവില്ല" (തുദ്‌രിക) എന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു. എന്നാൽ സൂര്യഗ്രഹണ സമയത്ത് ചന്ദ്രൻ ഭൂമിക്കും സൂര്യനുമിടയിൽ നേരിട്ട് കടന്നുപോകുന്നു — ഭൂമിയിൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ ചന്ദ്രൻ സൂര്യന്റെ സ്ഥാനം "മറികടക്കുന്നു." സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ഒരിക്കലും കൂട്ടിമുട്ടാത്ത സമാന്തര പാതകളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന ഒരു മാതൃകയാണ് വചനം വിവരിക്കുന്നത്; അത് അവയുടെ യഥാർത്ഥ ഭ്രമണപഥങ്ങളോട് ചേരുന്നില്ല.

വിധിദിവസത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ വചനം സൂര്യനും ചന്ദ്രനും "ഒരുമിച്ച് ചേർക്കപ്പെടും" (ജുമിഅ) എന്ന് പറയുന്നു. സൂര്യൻ ചന്ദ്രനെക്കാൾ ഏകദേശം 400 മടങ്ങ് വലുതും 400 മടങ്ങ് അകലെയുമാണ്. സൂര്യന്റെ വ്യാസം ഏകദേശം 14 ലക്ഷം കി.മീ.; ചന്ദ്രന്റേത് ഏകദേശം 3,474 കി.മീ. ഇവ ചേർന്നാൽ ചന്ദ്രൻ പൂർണ്ണമായി നശിക്കും. ചന്ദ്രൻ "ഇരുട്ടാകും" (75:8) എന്നും വചനം പറയുന്നു; എന്നാൽ ചന്ദ്രൻ സ്വയം ഇരുണ്ടതാണ് — അതിന് സ്വന്തം പ്രകാശമില്ല, സൂര്യപ്രകാശം പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു മാത്രം.

ചന്ദ്രനെ "നൂർ" (ഒരു പ്രകാശം) എന്നും സൂര്യനെ "സിറാജ്" (ഒരു വിളക്ക്) എന്നും ഈ വചനം വിളിക്കുന്നു. ചില ആധുനിക പരിഭാഷകർ ബ്രാക്കറ്റിൽ "പ്രതിഫലിച്ച" എന്ന് ചേർക്കുന്നു; എന്നാൽ "നൂർ" എന്ന അറബി പദത്തിന്റെ അർത്ഥം "പ്രകാശം" എന്ന് മാത്രമാണ് — പ്രതിഫലനം എന്ന അർത്ഥം അതിലില്ല. ചന്ദ്രന് സ്വന്തം പ്രകാശമില്ല; അതിന്റെ ഉപരിതലത്തിൽ വീഴുന്ന സൂര്യപ്രകാശത്തിന്റെ ഏകദേശം 12% പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു മാത്രം. ചന്ദ്രനെ വ്യക്തതയില്ലാതെ "ഒരു പ്രകാശം" എന്ന് വിളിക്കുന്നത് അത് ഒരു പ്രകാശസ്രോതസ്സാണെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്നു; അതല്ല.

ഒരു പൊരുത്തക്കേട്: 71:16-ലെ "നൂർ" എന്നത് "പ്രതിഫലിച്ച പ്രകാശം" ആണെന്ന് (ശാസ്ത്രത്തോട് ചേർക്കാൻ) വാദിച്ചാൽ, ഖുർആൻ 24:35 ഒരു പ്രശ്നമാകും. അല്ലാഹുവിനെ "ആകാശഭൂമികളുടെ പ്രകാശം" (അല്ലാഹു നൂറുസ്സമാവാത്തി വൽ അർദ്) എന്ന് വിളിക്കുന്ന പ്രശസ്ത വചനമാണത്. ചന്ദ്രനും അല്ലാഹുവിനും ഒരേ അറബി പദമാണ് — "നൂർ". ചന്ദ്രന്റെ കാര്യത്തിൽ "നൂർ" എന്നാൽ "പ്രതിഫലിച്ച പ്രകാശം" ആണെന്ന് സമ്മതിച്ചാൽ, അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രകാശവും പ്രതിഫലിച്ചതാണെന്ന് വരും — മതപരമായി അസംബന്ധം. നേരെമറിച്ച് അല്ലാഹുവിന്റെ കാര്യത്തിൽ "നൂർ" എന്നാൽ "സ്വയം ഉണ്ടാകുന്ന പ്രകാശം" ആണെങ്കിൽ, ചന്ദ്രനും സ്വയം പ്രകാശിക്കുന്നതാണെന്ന് വരും — ശാസ്ത്രീയമായി തെറ്റ്. അതായത് ഈ വ്യാഖ്യാനവും അറബി പദപ്രയോഗത്തിന്റെ പൊരുത്തവും തമ്മിൽ പരിഹാരമില്ലാത്ത ഒരു വൈരുധ്യം വരുന്നു.

ചന്ദ്രൻ ഭൗതികമായി രണ്ടായി പിളർന്നു എന്ന് പറയപ്പെടുന്ന ഒരു അത്ഭുത സംഭവത്തെയാണ് ഈ വചനം സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഇസ്‌ലാമിക പാരമ്പര്യത്തിന് പുറത്ത് ഒരു ചരിത്ര സംസ്കാരവും അങ്ങനെയൊരു സംഭവം രേഖപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല — ചൈനക്കാർ, ഗ്രീക്കുകാർ, ഇന്ത്യക്കാർ, മെസോഅമേരിക്കക്കാർ എന്നിങ്ങനെ പലരും സൂക്ഷ്മ ആകാശ നിരീക്ഷകരായിരുന്നിട്ടും. ചന്ദ്രൻ പിളർന്ന് വീണ്ടും ചേർന്നതിന്റെ ഒരു തെളിവും ചാന്ദ്ര ഭൂഗർഭശാസ്ത്രം കാണിക്കുന്നില്ല. ചന്ദ്രോപരിതലത്തിലെ അടയാളങ്ങൾ ശതകോടി വർഷങ്ങളിലെ ഉൽക്കാപതനത്തിന്റെയും അഗ്നിപർവ്വത പ്രവർത്തനത്തിന്റെയും ഫലമാണ്.

രാത്രിയിൽ നിന്ന് പകൽ "ഉരിഞ്ഞുമാറ്റപ്പെടുന്നു" (നസ്‌ലഖു) എന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു; രാവും പകലും വേർപെടുത്താവുന്ന കട്ടിയുള്ള പാളികളായി കാണുന്നു — ഭൂമിയുടെ കറക്കത്തിന്റെ ഫലമായിട്ടല്ല. പകൽ ഉരിഞ്ഞെടുക്കാവുന്ന ഒരു വസ്തുവല്ല — സൂര്യന് അഭിമുഖമായ ഭൂമിയുടെ ഭാഗത്ത് സൂര്യപ്രകാശം ഉണ്ടാകുന്നതാണ് പകൽ.

രാത്രി പകലിനെ "മൂടുന്നു" (യുഗ്ശീ), "വേഗത്തിൽ" അതിനെ "പിന്തുടരുന്നു" (യത്‌ലുബുഹു ഹസീസൻ) എന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു; രാവും പകലും പരസ്പരം പിന്നാലെ ഓടുന്ന ജീവികളെപ്പോലെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭൂമധ്യരേഖയിൽ മണിക്കൂറിൽ ഏകദേശം 1,670 കി.മീ. വേഗത്തിൽ ഭൂമി അതിന്റെ അക്ഷത്തിൽ കറങ്ങുന്നതാണ് രാവും പകലും ഉണ്ടാക്കുന്നത്. രാത്രി പകലിനെ "പിന്തുടരുന്നില്ല" — ഭൂമി കറങ്ങുമ്പോൾ വെളിച്ചവും ഇരുട്ടും തമ്മിലുള്ള അതിർവര നീങ്ങുന്നു എന്നു മാത്രം.

ദൈവം "രാത്രി കൊണ്ട് പകലിനെ മൂടുന്നു" (യുഗ്ശിൽ ലൈല അന്നഹാറ) എന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു; രാത്രിയെ പകലിന് മേൽ വിരിക്കുന്ന ഒരു മൂടുപടമായി കാണുന്നു. ഭൂമിയിലെ ഒരു സ്ഥലം സൂര്യന് അഭിമുഖമായി നിൽക്കുന്ന അവസ്ഥയാണ് പകൽ. പകലിനെ മൂടാൻ ഇറങ്ങിവരുന്ന "രാത്രി" എന്ന വേറൊരു വസ്തുവില്ല. കൂടാതെ ദൈവം "ഭൂമിയെ പരത്തി" (മദ്ദൽ അർദ) എന്നും ഈ വചനം പറയുന്നു — പരന്ന ഭൂമിയെക്കുറിച്ചാണ് ഇത് എന്ന് ചില പണ്ഡിതർ വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു — പഴങ്ങൾ "ജോഡികളായി" വരുന്നു എന്നും പറയുന്നു. രണ്ടും ശാസ്ത്രപരമായി പ്രശ്നമുള്ള അവകാശവാദങ്ങളാണ്; മറ്റ് ഭാഗങ്ങളിൽ ഇവ വിശദീകരിക്കുന്നു.

രാവും പകലും പരസ്പരം "കടത്തിവിടുന്നു" (യൂലിജു) എന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു; അവ പരസ്പരം കടന്നുകയറാവുന്ന ഭൗതിക വസ്തുക്കളാണെന്നപോലെ. രാവും പകലും വേറിട്ട വസ്തുക്കളല്ല — ഭൂമി കറങ്ങുമ്പോൾ ഒരു സ്ഥലം സൂര്യന് അഭിമുഖമാണോ പിന്തിരിഞ്ഞാണോ എന്ന അവസ്ഥ മാത്രമാണ് അവ.

ദുൽഖർനൈൻ എന്ന കഥാപാത്രം പടിഞ്ഞാറോട്ട് സഞ്ചരിച്ച് "സൂര്യൻ അസ്തമിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത്" (മഗ്‌രിബുശ്ശംസ്) എത്തി, അവിടെ സൂര്യൻ "ചെളിവെള്ളമുള്ള ഒരു ഉറവയിൽ" (ഐനിൻ ഹമിഅത്തിൻ) അസ്തമിക്കുന്നത് കണ്ടു എന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു. സൂര്യൻ (വ്യാസം ഏകദേശം 14 ലക്ഷം കി.മീ., ഉപരിതല താപം ഏകദേശം 5,500°C) ഭൂമിയിലെ ഒരു ജലാശയത്തിലും അസ്തമിക്കുന്നില്ല. സൂര്യൻ ഒരു ചെറിയ വസ്തുവാണെന്നും അസ്തമയത്തിൽ അത് ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥലത്ത് ഇറങ്ങുന്നു എന്നും കരുതുന്ന പരന്ന ഭൂമി കാഴ്ചപ്പാടാണ് ഈ വിവരണം. അതേ രീതിയിൽ 18:90 ദുൽഖർനൈൻ "സൂര്യൻ ഉദിക്കുന്ന സ്ഥലത്ത്" എത്തുന്നതും പറയുന്നു.

"അസ്തമിക്കുന്നതുപോലെ" എന്ന വാദത്തെക്കുറിച്ച്: ദുൽഖർനൈന് സൂര്യൻ ഉറവയിൽ അസ്തമിക്കുന്നതായി തോന്നി എന്ന് മാത്രമാണ് വചനം അർത്ഥമാക്കുന്നത് എന്ന് ഒരു പതിവ് ആധുനിക വ്യാഖ്യാനം വാദിക്കുന്നു. എന്നാൽ അറബി പാഠത്തിൽ "വജദഹാ" (അവൻ അത് കണ്ടു) എന്ന ക്രിയയ്ക്ക് ശേഷം "തഗ്‌റുബു ഫീ ഐനിൻ ഹമിഅത്തിൻ" (ചെളിയുറവയിൽ അസ്തമിക്കുന്നു) എന്ന് നേരിട്ട് പറയുന്നു — ഉപമയോ താരതമ്യമോ അല്ല. "പോലെ" എന്നതിനുള്ള അറബി പദം (കഅന്ന) വചനത്തിൽ ഒരിടത്തുമില്ല. അത്-ത്വബരി, ഇബ്നു കസീർ ഉൾപ്പെടെ പഴയകാല തഫ്സീർ പണ്ഡിതർ ഇത് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കി: ദുൽഖർനൈൻ ഭൂമിയുടെ ഏറ്റവും പടിഞ്ഞാറേ അറ്റത്ത് എത്തി, അവിടെ സൂര്യൻ ഒരു ചെളിവെള്ള ജലാശയത്തിൽ അസ്തമിക്കുന്നത് കണ്ടു. ചില ഖുർആൻ കയ്യെഴുത്തുപ്രതികളിൽ "ഹമിഅത്തിൻ" എന്നതിന് പകരം "ഹാമിയത്തിൻ" (ചൂടുള്ള ഉറവ) എന്ന വായനയും കാണുന്നു — രണ്ടും ഒരു യഥാർത്ഥ ജലാശയത്തെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്, ഒരു കാഴ്ചാഭ്രമത്തെയല്ല.

ദൈവം നിഴലുകൾ നീട്ടുന്നു, സൂര്യനെ അവയുടെ "വഴികാട്ടി" (ദലീലൻ) ആക്കുന്നു എന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു. നിഴലുകൾ സൂര്യൻ "നടത്തിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന" വേറിട്ട വസ്തുക്കളല്ല — ഒരു വസ്തു വെളിച്ചം തടയുന്ന ഭാഗം മാത്രമാണ് അവ. നിഴൽ വെളിച്ചത്തിന്റെ അഭാവമാണ്, വഴി കാട്ടേണ്ട ഒരു വസ്തുവല്ല. ദിവസം മുഴുവൻ നിഴലിന്റെ നീളവും ദിശയും മാറുന്നത് ഭൂമി കറങ്ങുമ്പോൾ സൂര്യപ്രകാശം വരുന്ന കോൺ മാറുന്നതുകൊണ്ടാണ്.

ഇത് ഒരു വചനത്തിന്റെ പ്രശ്നമല്ല, ഒരു പൊതു പ്രശ്നമാണ്. ഖുർആൻ 2:187 പ്രഭാതം മുതൽ അസ്തമയം വരെ നോമ്പ് നിശ്ചയിക്കുന്നു; നമസ്കാര സമയങ്ങളും സൂര്യന്റെ സ്ഥാനം നോക്കിയാണ്. ഉത്തര-ദക്ഷിണ ധ്രുവങ്ങളിൽ സൂര്യൻ മാസങ്ങളോളം ചക്രവാളത്തിന് മുകളിലോ താഴെയോ തുടരാം; അതിനാൽ ഈ രീതി വെച്ച് നമസ്കാര സമയമോ നോമ്പ് സമയമോ കണക്കാക്കാൻ കഴിയില്ല. ഭൂമിയുടെ നല്ലൊരു ഭാഗത്ത് ഈ നിർദ്ദേശങ്ങൾ പ്രായോഗികമല്ലാതാകുന്നു.

മലകളെ "ഔത്താദൻ" (ആണികൾ അല്ലെങ്കിൽ കുറ്റികൾ) എന്ന് ഈ വചനം വിളിക്കുന്നു; കൂടാരത്തിന്റെ കുറ്റികൾ പോലെ ഭൂമിയെ പിടിച്ചുനിർത്താൻ അവ ഉറപ്പിച്ചതാണ് എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മലകൾക്ക് ഉപരിതലത്തിന് താഴെ ആഴത്തിൽ വേരുകൾ ഉണ്ട് (ഐസോസ്റ്റസി) എന്നത് ശരിയാണ്; എന്നാൽ ഭൂമിയെ ഉറപ്പിക്കാൻ വെച്ച ആണികളല്ല അവ. ഭൂഖണ്ഡ ഫലകങ്ങളുടെ കൂട്ടിയിടി, അഗ്നിപർവ്വത പ്രവർത്തനം, മണ്ണൊലിപ്പ് — ഇവയാണ് പ്രധാനമായും മലകൾ ഉണ്ടാക്കുന്നത്. ഭൂമിയെ ഉറപ്പിക്കുന്ന നിർമ്മിതികളല്ല, ഭൂമിയുടെ ചലനങ്ങളുടെ ഫലമാണ് അവ.

ഭൂമി കുലുങ്ങാതിരിക്കാൻ (തമീദ) മലകൾ വെച്ചു എന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭൂകമ്പങ്ങൾ ഏറ്റവും കൂടുതലും ശക്തമായും ഉണ്ടാകുന്ന ഫലക അതിരുകളിലാണ് പലപ്പോഴും മലകൾ നിലകൊള്ളുന്നത്. ഹിമാലയം, ആൻഡീസ് തുടങ്ങിയ വലിയ പർവ്വതനിരകൾ ഭൂകമ്പം ഉണ്ടാക്കുന്ന അതേ ഫലക ചലനങ്ങളുടെ ഫലമാണ്. മലകൾ ഭൂകമ്പം തടയുന്നില്ല — ഭൂകമ്പം ഉണ്ടാക്കുന്ന അതേ പ്രക്രിയകളുടെ ലക്ഷണമാണ് അവ.

ഭൂമി അതിലുള്ളവരോടൊപ്പം കുലുങ്ങാതിരിക്കാൻ മലകൾ വെച്ചു എന്ന് ഈ വചനം ആവർത്തിക്കുന്നു. "അൽഖാ" (ഇട്ടു/എറിഞ്ഞു) എന്ന ക്രിയ, മലകൾ ലക്ഷക്കണക്കിന് വർഷങ്ങളിലെ ഭൂമിശാസ്ത്ര പ്രക്രിയകളിലൂടെ ഉണ്ടായതല്ല, പുറത്തുനിന്ന് വെച്ചതാണ് എന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഭൂകമ്പ വിവരങ്ങൾ കാണിക്കുന്നത് മലയോര പ്രദേശങ്ങളാണ് ഭൂമിയിൽ ഏറ്റവും ഭൂകമ്പസാധ്യതയുള്ള ഇടങ്ങൾ എന്നാണ്.

എല്ലാ മലകളും നീക്കി ഭൂമിയെ പൂർണ്ണമായി പരന്ന, മിനുസമുള്ള സമതലമാക്കുന്നത് ഈ വചനങ്ങൾ വിവരിക്കുന്നു. ഭൂമിക്ക് അടിയിൽ ഒരു പരന്ന പ്രതലമുണ്ട്, അതിന് മേൽ മലകൾ വെച്ചിരിക്കുന്നു എന്നതാണ് ഇതിന്റെ അടിസ്ഥാന ധാരണ — മലകൾ നീക്കിയാൽ താഴെയുള്ള പരന്ന നിലം കാണാം എന്ന പരന്ന ഭൂമി കാഴ്ചപ്പാട്.

ഉയരത്തിൽ ചെല്ലുമ്പോൾ നെഞ്ച് ഇടുങ്ങുന്ന അനുഭവം ആത്മീയ അസ്വസ്ഥതയ്ക്കുള്ള ഉപമയായി ഈ വചനം ഉപയോഗിക്കുന്നു. ആകാശത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ ദൈവം നെഞ്ച് ഇടുക്കുന്നു എന്ന ധ്വനി, ആ ശാരീരിക അനുഭവം ദൈവം ഉണ്ടാക്കുന്നതാണെന്ന് കാണിക്കുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ ഉയരത്തിൽ ശ്വാസംമുട്ടൽ വരുന്നത് അന്തരീക്ഷ മർദ്ദം കുറയുന്നതും ഓക്സിജന്റെ അളവ് കുറയുന്നതും കൊണ്ടാണ് — നന്നായി മനസ്സിലാക്കിയ ഭൗതിക കാരണങ്ങൾ; അതിഭൗതിക വിശദീകരണം വേണ്ട.

ജലചക്രത്തിന്റെ എല്ലാ ഘട്ടവും — കാറ്റ്, മേഘം, മഴ — ദൈവത്തിന്റെ നേരിട്ടുള്ള ഇടപെടലായി ഈ വചനം പറയുന്നു. കാലാവസ്ഥാ ശാസ്ത്രം ഇവയെ അന്തരീക്ഷ ഭൗതികശാസ്ത്രം കൊണ്ട് വിശദീകരിക്കുന്നു: അസമമായ ചൂടാകൽ മർദ്ദവ്യത്യാസം ഉണ്ടാക്കുന്നു, അത് കാറ്റ് ഉണ്ടാക്കുന്നു; ബാഷ്പീകരണവും ഘനീഭവനവും മേഘം ഉണ്ടാക്കുന്നു; മേഘത്തിലെ ജലകണങ്ങൾ വീഴാൻ പാകത്തിൽ വലുതാകുമ്പോൾ മഴ പെയ്യുന്നു. ഇവയെല്ലാം സ്ഥിരമായ ഭൗതിക നിയമങ്ങൾ അനുസരിച്ച് നടക്കുന്ന പ്രകൃതി പ്രക്രിയകളാണ്; ഒരു അതിഭൗതിക നിയന്ത്രണവും വേണ്ട.

മഴവെള്ളത്തെ "ത്വഹൂർ" (ശുദ്ധം/ശുദ്ധീകരിക്കുന്നത്) എന്ന് ഈ വചനം വിളിക്കുന്നു. ബാഷ്പീകരണത്തിലൂടെ മഴവെള്ളം താരതമ്യേന വൃത്തിയായി തുടങ്ങുന്നു എന്നത് ശരിയാണ്; എന്നാൽ വീഴുന്ന വഴിയിൽ അത് അന്തരീക്ഷ മാലിന്യങ്ങൾ, പൊടി, പരാഗം, ബാക്ടീരിയ, ലയിച്ച വാതകങ്ങൾ (കാർബൺ ഡയോക്സൈഡ് ഉൾപ്പെടെ, അത് കാർബോണിക് ആസിഡാകുന്നു) എന്നിവ ശേഖരിക്കുന്നു. മലിനീകരണമില്ലാത്ത ഇടങ്ങളിലും ലയിച്ച CO₂ കാരണം മഴവെള്ളം അളക്കാവുന്നത്ര അമ്ലമാണ് (pH ഏകദേശം 5.6). മലിനീകരണമുള്ള സ്ഥലങ്ങളിൽ pH വളരെ കുറഞ്ഞ ആസിഡ് മഴ പെയ്യുന്നു.

"ആകാശത്തിലെ മലകളിൽ" നിന്ന് (മിൻ ജിബാലിൻ ഫീഹാ മിൻ ബറദിൻ) ആലിപ്പഴം വരുന്നു എന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു. ഇടിമേഘങ്ങളിലെ മേലോട്ടുള്ള വായുപ്രവാഹം ജലകണങ്ങളെ അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ അതിശൈത്യമുള്ള ഉയർന്ന ഭാഗങ്ങളിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുമ്പോൾ അവ തണുത്തുറയുന്നു — അതാണ് ആലിപ്പഴം. നന്നായി മനസ്സിലാക്കിയ ഒരു അന്തരീക്ഷ പ്രക്രിയയാണിത്; ആകാശത്തിലെ മലകളിൽ നിന്ന് ഇറക്കുന്ന സാധനമല്ല.

ഇടിയും മിന്നലും ദൈവിക ഉപകരണങ്ങളായി ഖുർആൻ ആവർത്തിച്ച് അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മിന്നൽപ്പാതയിലെ വായു പെട്ടെന്ന് ചൂടായി വികസിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന ശബ്ദതരംഗമാണ് ഇടി. മേഘത്തിനുള്ളിൽ വൈദ്യുത ചാർജ് വേർപെടുന്നതുകൊണ്ടുള്ള വൈദ്യുത പ്രവാഹമാണ് മിന്നൽ. രണ്ടും ഭൗതികശാസ്ത്രം വിശദീകരിക്കുന്ന പ്രകൃതി പ്രതിഭാസങ്ങളാണ്, ദൈവിക ആയുധങ്ങളല്ല.

"അല്ലാഹു അല്ലാതെ" മറ്റാരും പക്ഷികളെ ആകാശത്ത് പിടിച്ചുനിർത്തുന്നില്ല എന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു. വായുവിലൂടെ നീങ്ങുമ്പോൾ ചിറകുകളുടെ ആകൃതിയും കോണും ഉണ്ടാക്കുന്ന ഉയർത്തൽബലം (ലിഫ്റ്റ്) ഗുരുത്വാകർഷണത്തെ മറികടക്കുന്നു — അതാണ് പക്ഷികളെ പറക്കാൻ സഹായിക്കുന്നത്. ബർണൂലി തത്വവും ന്യൂട്ടന്റെ മൂന്നാം ചലനനിയമവും പക്ഷിപ്പറക്കൽ വിശദീകരിക്കുന്നു. 1903-ൽ റൈറ്റ് സഹോദരന്മാർക്ക് ഒരു വിമാനം ഉണ്ടാക്കാൻ കഴിയുന്നത്ര നന്നായി പറക്കലിന്റെ ഭൗതികശാസ്ത്രം അപ്പോൾ തന്നെ മനസ്സിലായിരുന്നു.

കടലിൽ സഞ്ചരിക്കാൻ ദൈവം കപ്പലുകളെ "വിധേയമാക്കി" (സഖ്ഖറ), അത് "അവന്റെ കൽപ്പനയാൽ" (ബി-അംരിഹി) ആണെന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു. പാളയിലെ കാറ്റ് അല്ലെങ്കിൽ യന്ത്രശക്തി, പ്ലവക്ഷമത (ആർക്കിമിഡീസ് തത്വം), മനുഷ്യന്റെ ദിശാനിർണ്ണയം — ഇവയാണ് കപ്പലുകളെ സഞ്ചരിപ്പിക്കുന്നത്. കപ്പലിന്റെ സഞ്ചാരം ദൈവകൽപ്പനയാണെന്ന് പറയുന്നത് കപ്പൽയാത്ര സാധ്യമാക്കുന്ന ഭൗതികശാസ്ത്രവും മനുഷ്യ എൻജിനീയറിങ്ങും കണക്കിലെടുക്കാത്തതാണ്.

ശുദ്ധജലത്തിനും ഉപ്പുവെള്ളത്തിനും ഇടയിൽ കടക്കാനാവാത്ത ഒരു "മറ" (ബർസഖ്), ഒരു "തടസ്സം" (ഹിജ്റൻ മഹ്ജൂറൻ) ദൈവം വെച്ചു എന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു. നദി കടലിൽ ചേരുന്ന അഴിമുഖങ്ങളിൽ ഉപ്പുരസം, സാന്ദ്രത, താപനില എന്നിവയുടെ വ്യത്യാസം കാരണം കണ്ണിന് കാണാവുന്ന അതിരുകൾ ഉണ്ടാകുന്നു എന്നത് ശരിയാണ്; എന്നാൽ ഉപരിതലത്തിന് താഴെ വ്യാപനവും ചലനവും കൊണ്ട് വെള്ളം തീർച്ചയായും കൂടിക്കലരുന്നു. ഉപ്പുവെള്ളത്തിനും ശുദ്ധജലത്തിനും ഇടയിൽ സ്ഥിരമായ, കടക്കാനാവാത്ത ഒരു മറയില്ല — ഏതെങ്കിലും നദീമുഖം കുറച്ചുകാലം നിരീക്ഷിച്ചാൽ ഇത് എളുപ്പം കാണാം.

രണ്ട് ജലാശയങ്ങൾ കൂടിച്ചേരുന്നു എന്നാൽ അവയ്ക്കിടയിലെ മറ ലംഘിക്കുന്നില്ല എന്ന അവകാശവാദം ഈ ഭാഗം ആവർത്തിക്കുന്നു. മുകളിൽ പറഞ്ഞതുപോലെ, ഉപ്പുരസം, താപനില തുടങ്ങിയ വ്യത്യാസങ്ങൾ കാരണം ജലാശയങ്ങൾ ചേരുന്നിടത്ത് കണ്ണിന് കാണാവുന്ന അതിരുകൾ ഉണ്ടാകും; എന്നാൽ അവ സ്ഥിരമായ മറകളല്ല — പ്രകൃതി പ്രക്രിയകളിലൂടെ വെള്ളം തുടർച്ചയായി കൂടിക്കലരുന്നു.

ഭൂമിയെ "ബിസാത്വൻ" — വിരിച്ചിട്ട ഒരു പരവതാനി അല്ലെങ്കിൽ തറവിരി — എന്ന് ഈ വചനം വിളിക്കുന്നു. പരവതാനി ഒരു പരന്ന, ദ്വിമാന പ്രതലമാണ്. ഭൂമിയെ പരന്ന്, വിരിച്ചിട്ട പ്രതലമായി വിവരിക്കുന്ന പല ഖുർആൻ വചനങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്.

ഭൂമിയെ വിവരിക്കാൻ "മഹ്ദൻ" (കിടക്ക/തൊട്ടിൽ/വിശ്രമസ്ഥലം) എന്ന് ഈ വചനം ഉപയോഗിക്കുന്നു — മറ്റൊരു പരന്ന-പ്രതല ഉപമ. ഭൂമി ഏകദേശം 40,075 കി.മീ. ചുറ്റളവുള്ള ഒരു ചെറുതായി പതിഞ്ഞ ഗോളമാണ്. ക്രിസ്തുവിന് മുമ്പ് മൂന്നാം നൂറ്റാണ്ടിൽ തന്നെ പുരാതന ഗ്രീക്കുകാർ ഭൂമിയുടെ ഗോളാകൃതി ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു — ഖുർആൻ ഉണ്ടായ ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിനും വളരെ മുമ്പ്.

"സുത്വിഹത്ത്" എന്ന ക്രിയയുടെ അർത്ഥം "വിരിച്ചു" അല്ലെങ്കിൽ "പരത്തി" എന്നാണ്. ഭൂമി എങ്ങനെ പരത്തി വിരിച്ചു എന്ന് നോക്കാൻ ഈ വചനം വായനക്കാരനോട് പറയുന്നു; അത് ദൈവിക സൃഷ്ടിയുടെ തെളിവായി ഉപയോഗിക്കുന്നു. ഈ ഭാഷ പരന്ന ഭൂമി സങ്കൽപ്പത്തോട് ചേരുന്നു. ഇബ്നു കസീർ, അസ്-സുയൂത്വി തുടങ്ങിയ ആദ്യകാല ഇസ്‌ലാമിക പണ്ഡിതർ ഈ വചനങ്ങൾ പരന്ന ഭൂമിയെക്കുറിച്ചാണെന്ന് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ മനസ്സിലാക്കി.

എല്ലാ മൃഗങ്ങളും പക്ഷികളും മനുഷ്യരെപ്പോലെ "സമൂഹങ്ങൾ" (ഉമം) ആണെന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു. പല ജീവികളും കൂട്ടമായി ജീവിക്കുന്നത് ശരിയാണ്; എന്നാൽ ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുന്ന ജീവികളും ഒട്ടേറെയുണ്ട്. പുള്ളിപ്പുലി, ഒറാങ്ങുട്ടാൻ, പല കരടികൾ, സിംഹമൊഴികെയുള്ള മിക്ക പൂച്ചവർഗ്ഗങ്ങൾ, പല ചിലന്തികൾ, നീരാളി പോലുള്ള പല കടൽജീവികൾ — ഇവയെല്ലാം ഒറ്റയ്ക്ക് ജീവിക്കുകയും വേട്ടയാടുകയും ചെയ്യുന്നു; ഇണചേരാൻ മാത്രമാണ് സ്വവർഗ്ഗത്തിലുള്ളവരെ കാണുന്നത്. എല്ലാ ജീവികളും മനുഷ്യരെപ്പോലെ സമൂഹങ്ങളുണ്ടാക്കുന്നു എന്നത് അതിസാമാന്യവൽക്കരണമാണ്.

ദൈവം "എല്ലാ വസ്തുക്കളുടെയും ജോഡികൾ" സൃഷ്ടിച്ചു എന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു. ഇണ കൂടാതെ പ്രത്യുൽപാദനം നടത്തുന്ന ജീവികൾ ഒട്ടേറെയുണ്ട് — ബാക്ടീരിയ (ദ്വിവിഭജനം), പല കുമിളുകൾ, ചില സസ്യങ്ങൾ (കായിക പ്രത്യുൽപാദനം), ചില ഉരഗങ്ങൾ (പാർത്തനോജെനിസിസ്), നക്ഷത്രമത്സ്യം, ഹൈഡ്ര. മണ്ണിരയും പല ഒച്ചുകളും ഉഭയലിംഗികളാണ് — ആൺ-പെൺ അവയവങ്ങൾ രണ്ടും ഒരേ ജീവിയിലുണ്ട്. എല്ലാം ജോഡികളായി ഉണ്ട് എന്ന അവകാശവാദം പ്രകൃതിയിലെ വൈവിധ്യമുള്ള പ്രത്യുൽപാദന രീതികളെ കണക്കിലെടുക്കുന്നില്ല.

ഈ വചനം മുഴുവനായി രാവ്/പകൽ ഭാഗത്ത് ഉദ്ധരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇവിടെ പ്രസക്തമായ ഭാഗം, എല്ലാ പഴങ്ങളും ആൺ-പെൺ ജോഡികളായി വരുന്നു എന്ന അവകാശവാദമാണ്. പല പൂച്ചെടികൾക്കും വേറിട്ട ആൺ-പെൺ ഭാഗങ്ങൾ ഉണ്ട് എന്നത് ശരിയാണ്; എന്നാൽ എല്ലാ സസ്യങ്ങളും ലൈംഗിക പ്രത്യുൽപാദനം നടത്തുന്നില്ല. പല സസ്യങ്ങളും ഓടകൾ, കിഴങ്ങുകൾ, ഉള്ളികൾ, കഷണങ്ങൾ എന്നിവയിലൂടെ പെരുകുന്നു. കൂടാതെ പല പഴങ്ങളും സ്വയം പരാഗണം നടത്തുന്ന പൂക്കളിൽ നിന്നാണ് (തക്കാളി, മിക്ക ഗോതമ്പ് വർഗ്ഗങ്ങൾ) — ഒരേ ചെടിയിൽ ആൺ-പെൺ ഭാഗങ്ങൾ രണ്ടും ഉണ്ട്; അതിനാൽ വേറിട്ട "ജോഡികൾ" എന്ന ആശയം ശരിയല്ല.

ദഹിച്ച ഭക്ഷണത്തിനും (ഫർഥ്) രക്തത്തിനും "ഇടയിൽ" നിന്ന് പാൽ ഉണ്ടാകുന്നു എന്നും അത് സ്വയമേ ശുദ്ധമാണ് (ഖാലിസൻ) എന്നും ഈ വചനം പറയുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ സ്തനഗ്രന്ഥികളാണ് പാൽ ഉണ്ടാക്കുന്നത്; ദഹിച്ച ഭക്ഷണത്തിൽ നിന്ന് രക്തത്തിലേക്ക് ആഗിരണം ചെയ്ത പോഷകങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ചാണ് അവ പാൽ നിർമ്മിക്കുന്നത്. വിസർജ്യത്തിനും രക്തത്തിനും "ഇടയിൽ" ഒരു സ്ഥലത്ത് പാൽ ഉണ്ടാകുന്നില്ല. കൂടാതെ പച്ചപ്പാൽ സ്വയമേ ശുദ്ധമല്ല — അതിൽ ബാക്ടീരിയ (സാൽമൊണെല്ല, ഇ.കോളൈ, ലിസ്റ്റീരിയ പോലുള്ള രോഗകാരികൾ ഉൾപ്പെടെ), കോശങ്ങൾ, മറ്റ് സൂക്ഷ്മജീവികൾ എന്നിവ ഉണ്ടാകാം; അതുകൊണ്ടാണ് പാസ്ചറൈസേഷൻ കണ്ടുപിടിച്ചത്.

"ചീറ്റുന്ന ദ്രാവകം" (പ്രത്യുൽപാദന ദ്രവം) നട്ടെല്ലിനും (സുൽബ്) നെഞ്ചിൻകൂടിനും (തറാഇബ്) ഇടയിൽ നിന്ന് വരുന്നു എന്ന് ഈ വചനങ്ങൾ പറയുന്നു. ബീജം ഉണ്ടാകുന്നത് വൃഷണങ്ങളിലാണ്; സൂക്ഷിക്കുന്നത് എപ്പിഡിഡൈമിസിലാണ് — രണ്ടും ഉദരത്തിന് പുറത്ത് വൃഷണസഞ്ചിയിലുള്ള അവയവങ്ങൾ. ഗ്രീക്കോ-റോമൻ വൈദ്യൻ ഹിപ്പോക്രാറ്റസിന്റെ തെറ്റായ ധാരണയോട് ഇത് ചേരുന്നു; ബീജം മസ്തിഷ്കത്തിൽ നിന്നും സുഷുമ്നയിൽ നിന്നും വരുന്നു എന്ന് അയാൾ കരുതി. ഗാലൻ അതിന്റെ ഉത്ഭവം വൃക്കകൾക്കടുത്ത് വെച്ചു.

ഈ വചനം "കൂടിക്കലർന്ന ഒരു തുള്ളി" (നുത്വ്ഫത്തിൻ അംശാജ്) എന്ന് പറയുന്നു; എന്നാൽ മറ്റ് പല ഖുർആൻ ഭാഗങ്ങളും (ഉദാ. 75:37, 80:19) മനുഷ്യനെ ഒരൊറ്റ "നുത്വ്ഫ" (ബീജത്തുള്ളി) യിൽ നിന്ന് സൃഷ്ടിച്ചു എന്ന് പറയുന്നു. മനുഷ്യൻ ബീജത്തിൽ നിന്ന് മാത്രം ഉണ്ടാകുന്നില്ല — അച്ഛനിൽ നിന്നുള്ള ബീജകോശവും അമ്മയിൽ നിന്നുള്ള അണ്ഡകോശവും ചേരണം; ഓരോന്നും ജനിതക വസ്തുവിന്റെ പകുതി നൽകുന്നു. അണ്ഡകോശം കണ്ടുപിടിച്ചത് 1827-ൽ കാൾ ഏൺസ്റ്റ് വോൺ ബേർ ആണ്.

ഭ്രൂണവളർച്ചയുടെ ക്രമം ഈ വചനം ഇങ്ങനെ പറയുന്നു: തുള്ളി (നുത്വ്ഫ) → കട്ട (അലഖ) → മാംസക്കഷണം (മുദ്ഗ) → അസ്ഥികൾ (ഇസാമൻ) → അസ്ഥികളെ മാംസം പൊതിയുന്നു (ലഹ്മൻ). രണ്ട് വലിയ ശാസ്ത്രപ്രശ്നങ്ങൾ: (1) "അലഖ" എന്നാൽ "കട്ടപിടിച്ച രക്തം" — ഭ്രൂണം ഒരു ഘട്ടത്തിലും കട്ടപിടിച്ച രക്തമല്ല. ഗർഭം അലസലുകൾ കണ്ടതിൽ നിന്നുള്ള ഒരു തെറ്റിദ്ധാരണയാകാം ഇത്. (2) ആദ്യം അസ്ഥികൾ ഉണ്ടാകുന്നു, പിന്നെ അവയെ മാംസം പൊതിയുന്നു എന്ന് വചനം പറയുന്നു — യഥാർത്ഥത്തിൽ അസ്ഥികളും പേശികളും (മാംസം) ഭ്രൂണവളർച്ചയിൽ മീസോഡെമിൽ നിന്ന് ഒരേസമയം വളരുന്നു, ഒന്നിന് പിന്നാലെ ഒന്നായിട്ടല്ല. അസ്ഥികളുടെ തരുണാസ്ഥി രൂപങ്ങളും പേശീകോശങ്ങളും ഒരേ ഗർഭകാലയളവിൽ ഒരുമിച്ച് വളരുന്നു.

ഏകദേശം 120-ാം ദിവസം (40+40+40) ഒരു മാലാഖ വന്ന് ലിംഗം ഉൾപ്പെടെയുള്ള കാര്യങ്ങൾ നിശ്ചയിക്കുന്നു എന്ന് ഈ ഹദീസ് പറയുന്നു. യഥാർത്ഥത്തിൽ ബീജകോശത്തിലെ X, Y ക്രോമസോമുകളുടെ ചേർച്ച കൊണ്ട് ഗർഭധാരണ നിമിഷത്തിൽ തന്നെ ജൈവലിംഗം നിശ്ചയിക്കപ്പെടുന്നു. XX ചേർച്ച പെൺവളർച്ചയും XY ആൺവളർച്ചയും ഉണ്ടാക്കുന്നു. ലിംഗനിർണ്ണയം ബീജസങ്കലനത്തിൽ നടക്കുന്ന ഒരു ജനിതക സംഭവമാണ്; ഗർഭത്തിന്റെ ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം ഒരു മാലാഖ എടുക്കുന്ന തീരുമാനമല്ല. ലൈംഗികാവയവങ്ങളുടെ വളർച്ച ഗർഭത്തിന്റെ ഏഴാം ആഴ്ചയോടെ തുടങ്ങുന്നു — ഹദീസ് പറയുന്ന 120 ദിവസത്തിന് വളരെ മുമ്പ്.

ഈ നിവേദനം ബുഖാരി തന്റെ വൈദ്യശാസ്ത്ര ഗ്രന്ഥത്തിൽ (കിതാബുത്ത്വിബ്ബ്) വെക്കുന്നു; ത്വിബ്ബുന്നബവി — പ്രവാചക വൈദ്യം — എന്നതിന്റെ അടിസ്ഥാന പാഠങ്ങളിൽ ഒന്നാണിത്. ഒട്ടകപ്പാലും ഒട്ടകമൂത്രവും മരുന്നായി മുഹമ്മദ് നിർദ്ദേശിക്കുന്നു; അവർക്ക് സുഖമായി എന്ന് നിവേദനം പറയുന്നു — അതായത് ചികിത്സ ഫലിച്ചതായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

മൂത്രം വൃക്കകൾ രക്തത്തിൽ നിന്ന് അരിച്ചുമാറ്റുന്ന ഒരു വിസർജ്യമാണ്; അതിന് ഔഷധഗുണമില്ല. ഒട്ടകമൂത്രത്തിന് പ്രത്യേകിച്ച് അപകടസാധ്യതയുമുണ്ട്. MERS-CoV വൈറസിന്റെ സ്ഥിരം വാഹകർ ഒട്ടകങ്ങളാണ്; ഒട്ടകമൂത്രവുമായുള്ള സമ്പർക്കവും പച്ച ഒട്ടകപ്പാൽ കുടിക്കുന്നതും ഒഴിവാക്കണമെന്ന് MERS-നെക്കുറിച്ചുള്ള ലോകാരോഗ്യ സംഘടനയുടെ നിർദ്ദേശം പറയുന്നു. ലോകാരോഗ്യ സംഘടനയുടെ കിഴക്കൻ മെഡിറ്ററേനിയൻ ഹെൽത്ത് ജേണലിൽ 2023-ൽ വന്ന ഒരു പഠനം — "ഒട്ടകമൂത്രം കാൻസർ രോഗികൾക്ക് ഒരു പ്രയോജനവും ചെയ്യുന്നില്ല" — ഒട്ടകമൂത്ര ചികിത്സയിൽ ഉറച്ചുനിന്ന 20 കാൻസർ രോഗികളെ നിരീക്ഷിച്ചു: ആർക്കും ഒരു ഗുണവും കണ്ടില്ല, രണ്ട് പേർക്ക് ബ്രൂസെല്ലോസിസ് പിടിച്ചു, ഇത് പാരമ്പര്യ മരുന്നായി പ്രചരിപ്പിക്കുന്നത് നിർത്തണമെന്ന് പഠനം നിർദ്ദേശിച്ചു. ഈ ഹദീസ് കാരണം കൂടിയാണ് ഇന്നും ഈ ശീലം തുടരുന്നത്.

പിന്നെ ശിക്ഷയും നിവേദനം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു. അവർ ഇടയനെ കൊന്ന് ഒട്ടകങ്ങളെ കൊണ്ടുപോയശേഷം, മുഹമ്മദ് അവരുടെ കൈകളും കാലുകളും വെട്ടിക്കളഞ്ഞു, ചുട്ടുപഴുപ്പിച്ച ഇരുമ്പുകൊണ്ട് അവരുടെ കണ്ണുകൾ പൊള്ളിച്ചു. ഇതേ നിവേദനത്തിൽ ചേർത്ത ഖതാദയുടെ കുറിപ്പ് പറയുന്നത്, ഹുദൂദ് ശിക്ഷകൾ അവതരിക്കുന്നതിന് മുമ്പാണ് ഇത് നടന്നത് എന്നാണ് — അതായത് ഈ ശിക്ഷ, പിന്നീട് അത്തരം ശിക്ഷകൾക്ക് ന്യായം നൽകാൻ ഉപയോഗിച്ച നിയമവ്യവസ്ഥയ്ക്ക് മുമ്പുള്ളതാണെന്ന് പാഠം തന്നെ സമ്മതിക്കുന്നു. ഒടുവിൽ ക്രോഡീകരിച്ച ശിക്ഷകൾക്ക് അക്രമം എന്ന താൾ കാണുക.

കൃത്യമായി "എട്ട് ജോഡി" (ഥമാനിയത്ത അസ്‌വാജിൻ) കന്നുകാലികളെ ദൈവം സൃഷ്ടിച്ചു എന്ന് ഈ വചനം പറയുന്നു; ചെമ്മരിയാട്, ആട്, ഒട്ടകം, കാള എന്നിവയുടെ ആണും പെണ്ണും ആയി പാരമ്പര്യമായി വ്യാഖ്യാനിക്കുന്നു. ഇത് അറേബ്യൻ ഉപദ്വീപിലെ കന്നുകാലികളിൽ ഒതുങ്ങുന്നു. ലോകത്ത് പലയിടത്തും വേറെ പല മൃഗങ്ങളെയും കന്നുകാലികളായി വളർത്തുന്നു — തെക്കേ അമേരിക്കയിൽ ലാമയും അൽപാക്കയും, മധ്യേഷ്യയിൽ യാക്കും, സ്കാൻഡിനേവിയയിൽ റെയിൻഡിയറും, തെക്കുകിഴക്കൻ ഏഷ്യയിൽ എരുമയും, മറ്റ് പലതും. നാല് വർഗ്ഗങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നത് ഒരു ആഗോള പ്രസ്താവനയല്ല, ഏഴാം നൂറ്റാണ്ടിലെ അറേബ്യയുടെ പ്രാദേശിക അറിവാണ് കാണിക്കുന്നത്.